Ruim vier jaar na zijn solo-presentatie Huiselijkheid keert Rik Hagt terug in Galerie Noord met intieme interieurs en stillevens. Hij portretteert afwisselend zijn huis, atelier, een hotelkamer of een tijdelijk betrokken rustwoning voor de duur van een renovatie.

Hagt beschouwt zijn dagelijkse omgeving als zijn belangrijkste inspiratiebron. In zijn olieverfschilderijen, aquarellen en potloodtekeningen kleurt hij deze in naar eigen smaak en stemming. Sommige werken zijn hermetisch en doorwrocht, andere behouden juist de spontane losheid van een schets. Beide benaderingen kunnen naast elkaar bestaan. Attributen worden weggelaten, benadrukt of half afgesneden. Zijn uitdaging is steeds om de complexiteit van de werkelijkheid recht te doen en tegelijkertijd tot een helder en afgewogen beeld te komen.

Wanneer een werk dreigt vast te lopen, volstaat het voor Hagt vaak om terug te keren naar de waarneming. In de werkelijke wereld heeft alles zijn eigen vanzelfsprekende plek en kleur. De werkelijkheid klopt altijd.

p>

Rik Hagt (Heerenveen, 1962) studeerde aan Kunstacademie Minerva in Groningen en exposeert sinds de jaren negentig regelmatig in binnen- en buitenland. Zijn werk was de afgelopen jaren te zien bij onder meer Galerie Noord, SIGN, Y2, Projectruimte BMB, Art Singel 100 en Debsaysyes. Hij ontving meerdere stipendia van het Fonds voor Beeldende Kunsten en zijn werk bevindt zich in diverse collecties. Daarnaast was hij betrokken bij verschillende kunstenaarsinitiatieven en residencies.

Jeffrey Linker (1984, Tolbert) maakt zwart-witte tekeningen in houtskool en wit krijt. Zijn werk gaat over licht, donker en ruimte. Houtskool biedt hem een grote vrijheid en hij kan er een effect van fluweel en gelaagde diepte mee scheppen. Wat eerst leeg lijkt, blijkt bij langer kijken vol nuance. ‘Als je went aan de afwezigheid van licht, ga je steeds meer ontdekken in het donker.’

In Galerie Noord toont Linker recent werk. Een deel van de getoonde werken is gebaseerd op Polaroidfoto’s van ruimten. De kleine, vierkante beelden dienden als uitgangspunt voor tekeningen die hij op groot formaat uitwerkte. Dat is een technisch en compositorisch precies proces. Centraal in de expositie hangt een tekening van 2,5 bij 2,5 meter, vrij in de ruimte. Daarnaast is er een nieuwe serie te zien, geïnspireerd op de architectuur en het licht van de galerie zelf. 

Waar het wit in zijn eerdere werk vooral stond voor wat niet zwart was, gebruikt hij het nu als zelfstandig onderdeel van zijn beeld. Wit brengt lucht, licht en spanning in de compositie en versterkt de werking van het donker.

Jeffrey Linker studeerde aan Academie Minerva in Groningen en werkt als docent en beeldend kunstenaar.

/p>

Bijna vijf jaar na Works, haar eerste tentoonstelling in Galerie Noord, presenteert Marie-José Coenen nieuw werk in Works II.

Indringend en verstild is haar werk nog steeds. Daarover schreef kunstcriticus Eric Bos (Dagblad van het Noorden) toen: ‘Intrigerend, spannend, geheimzinnig, ontroerend. Het werk van Marie-José Coenen is verstilde muziek.’ Sindsdien is haar werk nog trefzekerder geworden, met meer variatie in vorm en kleur, monumentaler en soms ook speelser.

Coenen werkt nooit vanuit een vooraf uitgedacht plan. Al werkend ontstaat het beeld, vaak vanuit innerlijke onrust. Zelf zegt ze hierover: ‘Ik werk altijd zeer geconcentreerd, bijna in een trance, waarin mijn handen weten wat ze moeten doen. Daar zit een grote drang achter; het voelt steeds alsof een werk geboren moet worden. Daarna is er weer rust, tenminste als dit een waarachtig beeld heeft opgeleverd.’

Veel van haar schilderijen bestaan uit meerdere lagen, ‘verhaal op verhaal’, of zijn geschilderd over ouder werk. ‘Ik ben daarin heel trefzeker. Soms staat een werk maanden in mijn atelier omdat ik niet zeker weet of het af is. Als ik er niet uitkom, zet ik er rigoureus een nieuwe laag op.’ Die energie is in haar werk voelbaar. Haar productie is hoog. ‘Ik verveel me nooit.’

Marie-José Coenen studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht.

Haar eerste textiele werk, ‘het meisje en het alfabet’, maakte Ellis op ‘t Landt vanuit het besef dat lichaam en taal de expressiemiddelen zijn waar we het in ons leven mee moeten doen. Daarna ontstond de reeks zwarte wandobjecten Transformative Black, waarin zij haar aandacht richtte op de onzichtbare en mysterieuze kant van de natuur, haar belangrijkste inspiratiebron. Vanuit de wens om meer kleur in haar beelden te gebruiken ontstonden vervolgens monochrome ovalen wandobjecten. Ze zette die trend door in de meer frivole serie medaillons. Nog meer kleur paste ze toe in de serie kleine ondefinieerbare wandobjecten, Little Things genaamd. De geweven rechthoeken met de werktitel Schutzengel bleven vooralsnog monochroom.

Bij Op ’t Landt draait het om kleur, structuur, vorm en ruimte, zonder verwijzing naar de zichtbare werkelijkheid. Elk werk spreekt als zelfstandig object in zijn eigen taal. Door in series te werken laat zij in een nieuwe vorm een andere mentale ruimte ontstaan. Een wand van 12 x 12 foto’s biedt daarnaast een inkijk in hoe zij de zichtbare werkelijkheid ervaart.

Ellis op ’t Landt studeerde tekenen en schilderen aan de Willem de Kooning Academie, werkte ruim twintig jaar als decor- en kostuumontwerper en maakt sinds 2011 autonoom werk.

p>

Jan Theun van Rees – Fotograaf van geconstrueerde ruimte

Jan Theun van Rees onderzoekt hoe ruimte zich laat vertalen naar beeld. Hij bouwt architectonische installaties, abstracte, tijdelijke constructies van hout, karton en kleur, die hij vervolgens fotografeert. De foto’s tonen niet alleen wat er stond, maar scheppen een nieuwe werkelijkheid op het platte vlak: een ruimte die nergens bestaat, behalve in de blik van de kijker.

Zijn werkwijze is die van een bouwer én een beeldmaker: het fysieke bouwen is onlosmakelijk verbonden met het fotografisch kijken. Licht, kleur, textuur en perspectief worden zorgvuldig geënsceneerd, met als doel een ruimtelijke ervaring op te roepen die zich niet laat vastpinnen.

Van Rees begon zijn loopbaan als fotograaf van verborgen en vergeten plekken in bestaande gebouwen, zoals machinekamers, lege archieven of verlaten theaters, vaak plekken vol sporen van gebruik. Sinds 2018 verschuift zijn focus naar zelfgebouwde ruimtes, waarmee hij volledige controle neemt over wat zichtbaar is.

Jan Theun van Rees studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Zijn werk is geëxposeerd bij onder andere Arti et Amicitiae (Amsterdam), het Nederlands Fotomuseum (Rotterdam), Museum De Lakenhal (Leiden), en op internationale beurzen zoals Photo Basel en Art Rotterdam.

Jef Gysen – Schilder van geconstrueerde herinneringen

Jef Gysen schildert ruimten die niet letterlijk bestaan, maar voortkomen uit een proces van bouwen, kijken en herinneren. Zijn werken tonen gelaagde interieurs en architecturale structuren die doen denken aan bibliotheken, theaterzalen of klassieke gebouwen; ruimten waar licht en leegte de hoofdrol spelen.

Gysen begint zijn werk vaak met het bouwen van tijdelijke modellen, sobere maquettes, die hij vervolgens gebruikt als basis voor zijn olieverfschilderijen. In deze schilderijen wordt de ruimte niet realistisch gereproduceerd, maar geabstraheerd, vervormd en opnieuw gecomponeerd. De verf wordt pasteus aangebracht, met grote aandacht voor de huid van het schilderij en de sfeer die de ruimte oproept.

Jef Gysen studeerde schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Zijn werk wordt vertegenwoordigd door Shoobil Gallery (Antwerpen) en was te zien op diverse beurzen en tentoonstellingen in binnen- en buitenland. Zijn werk roept vragen op over waarneming, geheugen en ruimtebeleving. Waar bevind je je als kijker? Is dit een plaats uit het verleden, een droom, of een moment tussen twee gebeurtenissen?

/p>

Luna van Duursen – Schilder van herinnerde ruimte

Luna van Duursen onderzoekt in haar schilderijen hoe ruimte en herinnering samenkomen. Ze schildert interieurs die ooit betekenisvol voor haar waren; kamers waarin ze zich veilig, rustig of juist overweldigd voelde. Haar werk balanceert tussen observatie en reconstructie: elk schilderij is een poging om een sfeer, een moment of een gevoel opnieuw tot leven te wekken.

De schilderijen zijn helder, kleurrijk en opgebouwd in lagen. Soms toont Van Duursen meerdere werken tegelijk, vrijstaand in de ruimte, als objecten. Zo worden haar schilderijen zelf een ruimtelijke ervaring: niet enkel iets om naar te kijken, maar iets om je toe te verhouden, als kijker en als aanwezige.

Luna van Duursen studeerde in 2025 af aan Academie Minerva in Groningen. Haar afstudeerwerk werd geprezen om de verfijnde vormtaal en haar sterke ruimtelijke presentatie. Haar werk raakt aan thema’s als geborgenheid, afstand en de manier waarop we ruimtes internaliseren. Wat betekent het om je ergens thuis te voelen? En hoe kun je dat gevoel opnieuw vormgeven?

/p>

De keramiek van Riet Bakker is geïnspireerd op het architecturale aspect in vormen uit de natuur en de dynamiek van groei en beweging van (micro-)organismen. Haar specialiteit is structuurglazuren. Vanuit het silhouet zoekt zij naar vloeiende lijnen en vaak intrigerende patronen van openingen, richels en gleuven. Sinds 1990 exposeert zij regelmatig in binnen- en buitenland. Zij werkt fulltime als keramist vanuit haar atelier in het Achterhoekse Woold.

Wessel Middelbos combineert tijd en ruimte in schilderijen en monotypes, waarin fragmenten van natuurlijke processen worden samengevoegd tot abstracte, vloeibare landschappen. Zijn werk vertaalt de voortdurende transformatie in het landschap naar beelden vol beweging en gelaagdheid. Hij studeerde aan Academie Minerva en is actief als kunstenaar, curator en organisator in de noordelijke kunstscene.

Het werk van Bennie Timmer ontstaat niet volgens een plan, maar vanuit open spel met materiaal. Abstracte kleurvelden, opgebouwd in lagen olieverf, roepen een natuur-suggestie op: soms sereen, soms dreigend. Zijn schilderijen balanceren op de grens van realistische verbeelding en pure schilderkunst, waarbij interpretatie ligt bij zowel maker als beschouwer. Timmer studeerde aan Academie Minerva, werkte jarenlang in het kunstonderwijs en is sinds 2013 fulltime kunstenaar en muzikant.

Antonio Todorov onderzoekt in zijn schilderijen hoe populaire schoonheidsidealen — van klassieke pin-ups tot digitale, geseksualiseerde beelden — zijn verbeelding hebben gevormd. Schilderen is voor hem een manier om grip te krijgen op die esthetiek, die hem tegelijk aantrekt en bevraagt. Zijn werk balanceert tussen verlangen en reflectie, tussen verleiding en vervreemding. “Ik zet de pin-upbeelden die me gevormd hebben op een voetstuk, naast Moeder Natuur, de almachtige. Zij heeft mij gemaakt zoals ik ben, en dit verlangen in mij geplant. Het onderdrukken ervan voelt even natuurlijk als het vrijlaten.” Antonio Todorov (Bulgarije/NL) studeerde aan Academie Minerva in Groningen, waar hij in 2024 afstudeerde. Zijn werk was onder meer te zien bij SIGN en Paradigm.

An Ye Zhi is een in China geboren kunstenaar die opgroeide in Nederland. Geboren tijdens de eenkindpolitiek onderzoekt ze in haar werk wat het betekent om als kind geadopteerd te worden uit een ander land. Ze geeft vorm aan het verlies van haar geboorteland en cultuur, en aan wat daarvoor in de plaats kwam. In haar sculpturen, installaties en werken in mixed media laat ze zien hoe afkomst, identiteit en verbondenheid zich verhouden tot persoonlijke en historische context. Haar werk is intiem, gelaagd en verbeeldt stukjes van een verhaal dat vaak ongezien blijft. Ze studeerde aan Academie Minerva in Groningen en viel op met krachtig en onderzoekend werk, dat onder meer te zien was tijdens Dutch Design Week, Nieuw Dakota en Kunst aan de Vaart.

Muzammil Hussain maakt schilderijen en tekeningen van mens-dier-hybriden die herkenbaar én vervreemdend zijn: half emoji, half mythisch wezen. Zijn figuren ontstaan uit gedetailleerde schetsen waarin dierlijke vormen worden gecombineerd met menselijke trekken en alledaagse voorwerpen. In vertrouwde scènes vervagen de grenzen tussen speelgoed, popcultuur, digitale beeldtaal en spirituele symboliek. Deze wezens zijn geen stijlkeuze, maar een bewuste poging tot verbinding. Ze overstijgen verschillen in ras, klasse, gender en afkomst, en verbeelden een universele verbondenheid die voorbij woorden reikt. Hussain zoekt naar vreugde in het alledaagse en reflecteert op de invloed van natuur en instinct op menselijk gedrag. Hij stelt vragen over wie we zijn, hoe we samenleven en wie we kunnen worden. In een verdeelde wereld kiest hij voor vreugde als artistieke kracht. Zijn figuren nodigen uit het onbekende in onszelf en in anderen te omarmen. Hussain studeerde aan ArtEZ en behaalde in 2024 zijn master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen. Zijn werk was o.a. te zien bij This Art Fair, Museum Belvédère en SIGN.