Bijna vijf jaar na Works, haar eerste tentoonstelling in Galerie Noord, presenteert Marie-José Coenen nieuw werk in Works II.

Indringend en verstild is haar werk nog steeds. Daarover schreef kunstcriticus Eric Bos (Dagblad van het Noorden) toen: ‘Intrigerend, spannend, geheimzinnig, ontroerend. Het werk van Marie-José Coenen is verstilde muziek.’ Sindsdien is haar werk nog trefzekerder geworden, met meer variatie in vorm en kleur, monumentaler en soms ook speelser.

Coenen werkt nooit vanuit een vooraf uitgedacht plan. Al werkend ontstaat het beeld, vaak vanuit innerlijke onrust. Zelf zegt ze hierover: ‘Ik werk altijd zeer geconcentreerd, bijna in een trance, waarin mijn handen weten wat ze moeten doen. Daar zit een grote drang achter; het voelt steeds alsof een werk geboren moet worden. Daarna is er weer rust, tenminste als dit een waarachtig beeld heeft opgeleverd.’

Veel van haar schilderijen bestaan uit meerdere lagen, ‘verhaal op verhaal’, of zijn geschilderd over ouder werk. ‘Ik ben daarin heel trefzeker. Soms staat een werk maanden in mijn atelier omdat ik niet zeker weet of het af is. Als ik er niet uitkom, zet ik er rigoureus een nieuwe laag op.’ Die energie is in haar werk voelbaar. Haar productie is hoog. ‘Ik verveel me nooit.’

Marie-José Coenen studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht.

Haar eerste textiele werk, ‘het meisje en het alfabet’, maakte Ellis op ‘t Landt vanuit het besef dat lichaam en taal de expressiemiddelen zijn waar we het in ons leven mee moeten doen. Daarna ontstond de reeks zwarte wandobjecten Transformative Black, waarin zij haar aandacht richtte op de onzichtbare en mysterieuze kant van de natuur, haar belangrijkste inspiratiebron. Vanuit de wens om meer kleur in haar beelden te gebruiken ontstonden vervolgens monochrome ovalen wandobjecten. Ze zette die trend door in de meer frivole serie medaillons. Nog meer kleur paste ze toe in de serie kleine ondefinieerbare wandobjecten, Little Things genaamd. De geweven rechthoeken met de werktitel Schutzengel bleven vooralsnog monochroom.

Bij Op ’t Landt draait het om kleur, structuur, vorm en ruimte, zonder verwijzing naar de zichtbare werkelijkheid. Elk werk spreekt als zelfstandig object in zijn eigen taal. Door in series te werken laat zij in een nieuwe vorm een andere mentale ruimte ontstaan. Een wand van 12 x 12 foto’s biedt daarnaast een inkijk in hoe zij de zichtbare werkelijkheid ervaart.

Ellis op ’t Landt studeerde tekenen en schilderen aan de Willem de Kooning Academie, werkte ruim twintig jaar als decor- en kostuumontwerper en maakt sinds 2011 autonoom werk.

p>

Jan Theun van Rees – Fotograaf van geconstrueerde ruimte

Jan Theun van Rees onderzoekt hoe ruimte zich laat vertalen naar beeld. Hij bouwt architectonische installaties, abstracte, tijdelijke constructies van hout, karton en kleur, die hij vervolgens fotografeert. De foto’s tonen niet alleen wat er stond, maar scheppen een nieuwe werkelijkheid op het platte vlak: een ruimte die nergens bestaat, behalve in de blik van de kijker.

Zijn werkwijze is die van een bouwer én een beeldmaker: het fysieke bouwen is onlosmakelijk verbonden met het fotografisch kijken. Licht, kleur, textuur en perspectief worden zorgvuldig geënsceneerd, met als doel een ruimtelijke ervaring op te roepen die zich niet laat vastpinnen.

Van Rees begon zijn loopbaan als fotograaf van verborgen en vergeten plekken in bestaande gebouwen, zoals machinekamers, lege archieven of verlaten theaters, vaak plekken vol sporen van gebruik. Sinds 2018 verschuift zijn focus naar zelfgebouwde ruimtes, waarmee hij volledige controle neemt over wat zichtbaar is.

Jan Theun van Rees studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Zijn werk is geëxposeerd bij onder andere Arti et Amicitiae (Amsterdam), het Nederlands Fotomuseum (Rotterdam), Museum De Lakenhal (Leiden), en op internationale beurzen zoals Photo Basel en Art Rotterdam.

Jef Gysen – Schilder van geconstrueerde herinneringen

Jef Gysen schildert ruimten die niet letterlijk bestaan, maar voortkomen uit een proces van bouwen, kijken en herinneren. Zijn werken tonen gelaagde interieurs en architecturale structuren die doen denken aan bibliotheken, theaterzalen of klassieke gebouwen; ruimten waar licht en leegte de hoofdrol spelen.

Gysen begint zijn werk vaak met het bouwen van tijdelijke modellen, sobere maquettes, die hij vervolgens gebruikt als basis voor zijn olieverfschilderijen. In deze schilderijen wordt de ruimte niet realistisch gereproduceerd, maar geabstraheerd, vervormd en opnieuw gecomponeerd. De verf wordt pasteus aangebracht, met grote aandacht voor de huid van het schilderij en de sfeer die de ruimte oproept.

Jef Gysen studeerde schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Zijn werk wordt vertegenwoordigd door Shoobil Gallery (Antwerpen) en was te zien op diverse beurzen en tentoonstellingen in binnen- en buitenland. Zijn werk roept vragen op over waarneming, geheugen en ruimtebeleving. Waar bevind je je als kijker? Is dit een plaats uit het verleden, een droom, of een moment tussen twee gebeurtenissen?

/p>

Luna van Duursen – Schilder van herinnerde ruimte

Luna van Duursen onderzoekt in haar schilderijen hoe ruimte en herinnering samenkomen. Ze schildert interieurs die ooit betekenisvol voor haar waren; kamers waarin ze zich veilig, rustig of juist overweldigd voelde. Haar werk balanceert tussen observatie en reconstructie: elk schilderij is een poging om een sfeer, een moment of een gevoel opnieuw tot leven te wekken.

De schilderijen zijn helder, kleurrijk en opgebouwd in lagen. Soms toont Van Duursen meerdere werken tegelijk, vrijstaand in de ruimte, als objecten. Zo worden haar schilderijen zelf een ruimtelijke ervaring: niet enkel iets om naar te kijken, maar iets om je toe te verhouden, als kijker en als aanwezige.

Luna van Duursen studeerde in 2025 af aan Academie Minerva in Groningen. Haar afstudeerwerk werd geprezen om de verfijnde vormtaal en haar sterke ruimtelijke presentatie. Haar werk raakt aan thema’s als geborgenheid, afstand en de manier waarop we ruimtes internaliseren. Wat betekent het om je ergens thuis te voelen? En hoe kun je dat gevoel opnieuw vormgeven?

/p>

De keramiek van Riet Bakker is geïnspireerd op het architecturale aspect in vormen uit de natuur en de dynamiek van groei en beweging van (micro-)organismen. Haar specialiteit is structuurglazuren. Vanuit het silhouet zoekt zij naar vloeiende lijnen en vaak intrigerende patronen van openingen, richels en gleuven. Sinds 1990 exposeert zij regelmatig in binnen- en buitenland. Zij werkt fulltime als keramist vanuit haar atelier in het Achterhoekse Woold.

Wessel Middelbos combineert tijd en ruimte in schilderijen en monotypes, waarin fragmenten van natuurlijke processen worden samengevoegd tot abstracte, vloeibare landschappen. Zijn werk vertaalt de voortdurende transformatie in het landschap naar beelden vol beweging en gelaagdheid. Hij studeerde aan Academie Minerva en is actief als kunstenaar, curator en organisator in de noordelijke kunstscene.

Het werk van Bennie Timmer ontstaat niet volgens een plan, maar vanuit open spel met materiaal. Abstracte kleurvelden, opgebouwd in lagen olieverf, roepen een natuur-suggestie op: soms sereen, soms dreigend. Zijn schilderijen balanceren op de grens van realistische verbeelding en pure schilderkunst, waarbij interpretatie ligt bij zowel maker als beschouwer. Timmer studeerde aan Academie Minerva, werkte jarenlang in het kunstonderwijs en is sinds 2013 fulltime kunstenaar en muzikant.

Antonio Todorov onderzoekt in zijn schilderijen hoe populaire schoonheidsidealen — van klassieke pin-ups tot digitale, geseksualiseerde beelden — zijn verbeelding hebben gevormd. Schilderen is voor hem een manier om grip te krijgen op die esthetiek, die hem tegelijk aantrekt en bevraagt. Zijn werk balanceert tussen verlangen en reflectie, tussen verleiding en vervreemding. “Ik zet de pin-upbeelden die me gevormd hebben op een voetstuk, naast Moeder Natuur, de almachtige. Zij heeft mij gemaakt zoals ik ben, en dit verlangen in mij geplant. Het onderdrukken ervan voelt even natuurlijk als het vrijlaten.” Antonio Todorov (Bulgarije/NL) studeerde aan Academie Minerva in Groningen, waar hij in 2024 afstudeerde. Zijn werk was onder meer te zien bij SIGN en Paradigm.

An Ye Zhi is een in China geboren kunstenaar die opgroeide in Nederland. Geboren tijdens de eenkindpolitiek onderzoekt ze in haar werk wat het betekent om als kind geadopteerd te worden uit een ander land. Ze geeft vorm aan het verlies van haar geboorteland en cultuur, en aan wat daarvoor in de plaats kwam. In haar sculpturen, installaties en werken in mixed media laat ze zien hoe afkomst, identiteit en verbondenheid zich verhouden tot persoonlijke en historische context. Haar werk is intiem, gelaagd en verbeeldt stukjes van een verhaal dat vaak ongezien blijft. Ze studeerde aan Academie Minerva in Groningen en viel op met krachtig en onderzoekend werk, dat onder meer te zien was tijdens Dutch Design Week, Nieuw Dakota en Kunst aan de Vaart.

Muzammil Hussain maakt schilderijen en tekeningen van mens-dier-hybriden die herkenbaar én vervreemdend zijn: half emoji, half mythisch wezen. Zijn figuren ontstaan uit gedetailleerde schetsen waarin dierlijke vormen worden gecombineerd met menselijke trekken en alledaagse voorwerpen. In vertrouwde scènes vervagen de grenzen tussen speelgoed, popcultuur, digitale beeldtaal en spirituele symboliek. Deze wezens zijn geen stijlkeuze, maar een bewuste poging tot verbinding. Ze overstijgen verschillen in ras, klasse, gender en afkomst, en verbeelden een universele verbondenheid die voorbij woorden reikt. Hussain zoekt naar vreugde in het alledaagse en reflecteert op de invloed van natuur en instinct op menselijk gedrag. Hij stelt vragen over wie we zijn, hoe we samenleven en wie we kunnen worden. In een verdeelde wereld kiest hij voor vreugde als artistieke kracht. Zijn figuren nodigen uit het onbekende in onszelf en in anderen te omarmen. Hussain studeerde aan ArtEZ en behaalde in 2024 zijn master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen. Zijn werk was o.a. te zien bij This Art Fair, Museum Belvédère en SIGN.

Lisette Stuifzand (1966, Leiden) studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Sinds haar afstuderen woont en werkt ze in deze stad, waar ze haar atelier heeft in kunstenaarsgebouw ‘Kunstgreep 95’.

De onderwerpen die haar inspireren, vindt ze onderweg of dicht bij huis. Vaak zijn het alledaagse objecten, ruimtes of constructies – plekken zonder uitgesproken karakter. Wat haar aandacht trekt, is niet het object zelf, maar juist de details: reflecties, schaduwen, onverwachte lichtinval of een ongebruikelijk perspectief. Op zulke momenten ontstaat in haar verbeelding een beeld dat zich losmaakt van de werkelijkheid, alsof ze kijkt naar een still uit een film.

In haar schilderijen speelt Lisette met lijnen, vlakken en lagen. Ze bouwt haar beelden zorgvuldig op, waarbij reflecties, schaduwen en structuren samenvloeien. Hierdoor vervagen de grenzen tussen binnen en buiten, tussen werkelijkheid en waarneming. Het resultaat is een nieuwe visuele realiteit waarin een ogenschijnlijk onmogelijke constructie tot leven komt. De mens ontbreekt in haar werk, maar zijn aanwezigheid blijft subtiel voelbaar. Dit draagt bij aan de verstilde, vervreemdende sfeer van haar schilderijen.

Lisette werkt in series, telkens rondom een ander centraal thema. Hiervoor maakt ze ter plekke foto’s en schetsen. In haar atelier werkt ze deze uit tot schilderijen, laag voor laag opgebouwd met acrylverf.

Bij Galerie Noord is een selectie te zien uit vier van haar series: Trains, Parking, Home en Greenhouse – reeksen waarin het alledaagse vanuit een onverwachte invalshoek wordt belicht.

Alida Everts

Anja Brunt

Dado Queiroz

Niels Kalk

The Collager III toont het werk van acht collagekunstenaars uit binnen- en buitenland. De expositie is voor de derde keer (klik hier voor editie I en hier voor II) samengesteld door Peter Boersma. Hij koos opnieuw kunstenaars die elk een eigen techniek hanteren en nieuwe verhalen maken door het ­combineren van bestaande beelden. Iedere collage is handwerk. Ook dit jaar verschijnt er een prachtig vormgegeven tijdschrift bij de expositie.

Alida Everts gebruikt in haar collages de leegte. Haar onbevooroordeelde omgang met de collagetechniek levert fris, zeer persoonlijk werk op.

Anja Brunt maakt collages en assemblages van ouderwetse kartonnen treinkaartjes, vergeelde foto’s, kapot speelgoed en overgebleven knipsels. Verwondering en humor spatten er vanaf. 

Dado Queiroz creëert abstracte collages. Een rode draad door zijn composities vormt de wisselwerking tussen rationalistische loodrechtheid en ongepolijste asymmetrie. 

Niels Kalk knipt en plakt collages op traditionele wijze. Zijn werk is een unieke mix van humor, verstoorde beelden en ontmoetingen tussen verschillende werkelijkheden.

Pascal Verzijl maakt veelzijdige portretcollages. Dierlijke en architectonische elementen benadrukken de primitieve en instinctieve aspecten van de menselijke natuur. 

Peter Boersma toont een serie die een combinatie is van collage en décollage. Hij maakt eerst een abstracte collage. Daarvan schuurt of trekt hij lagen om dat wat eronder zit zichtbaar te maken.

San van Thiel brengt een ode aan de miljoenen verweesde beelden die dagelijks in de papierberg verdwijnen. Haar STIEHL’S zijn dynamische composities in zwarten, grijzen en witten. 

Simon Leahy-Clark toont microcollages van autowrakken. Deze objecten in verval maakt hij door beelden en texturen van krantenfoto’s te verknippen en opnieuw in elkaar te zetten tot een enkel beeld.

pan>

Pascal Verzijl

Peter Boersma

San van Thiel

Simon Leahy-Clark

Wij mensen lijden onder het feit dat we denkende wezens zijn. We worstelen ons door goede en minder goede periodes in ons leven. Het lijkt een wonder dat de meeste mensen zich staande houden. We zijn fragiel, ook al denken we vaak van niet.

Eveline van Duyl koestert een ambivalente houding ten opzichte van de mens. De mens fascineert haar mateloos en ze kan er tegelijkertijd maar weinig van verdragen. Maar in haar werk gaat het er altijd over. Haar gedachten en gevoelens vinden hun weg in al haar fotografische, ruimtelijke en getekende werk.

>

Van Duyl werkte op de Rietveld Academie op het platte vlak. Na haar opleiding viel op dat haar werken altijd  uitsteeksels hadden. Toen een van die werken op de grond viel, begreep ze dat ze ruimtelijk wilde werken. Later kreeg ze een camera en voegde ze ook fotografie toe aan haar werk. Voor haar objecten gebruikte ze een tijd lang van alles. Mensen brachten hondenhaar, tanden en kapotte borden bij haar langs. Op een zeker moment had ze het gevoel dat bezoekers van een tentoonstelling niet voorbij het materiaal kwamen. Het materiële leek in de weg te staan voor de diepere laag van haar werk. 

Opnieuw toonde het toeval haar de weg. Ze kreeg een set beitels en er werden veel bomen omgehakt in haar tuin. Vanaf die tijd maakt ze meestal beelden van  hout. Soms plakt ze daar een stuk aan of combineert ze het met iets dat per ongeluk is blijven liggen na de rigoureuze schoonmaak. Soms ziet ze in een stam al waar het werk naartoe moet gaan. 

Realistisch zijn haar werken nooit. Ze zijn wel herkenbaar als mens- of dierfiguur, met een karakter. Het zijn vaak gezichten maar ook mensen ten voeten uit.

p>

Van Duyl werd opgeleid aan de Rietveld Academie. Ze exposeert met regelmaat, solo of in groepen en haar werk is in meerdere collecties opgenomen. Ze woont en werkt in Westerwijtwerd.

Gabrielle Kroese houdt zich bezig met kleuronderzoek in de directe natuurlijke leefomgeving van een bepaalde plek. In haar zogenaamde colour capsules abstraheert zij dat wat daar vanzelfsprekend aanwezig is. Zij wil het kijken vertragen en daardoor intensiveren. Ze faciliteert een vorm van slow watching, zou je kunnen zeggen. In On keeping a notebook toont Kroese twee projecten. 

The Sierra de Maria Colour Dictionary is een onderzoek naar de mogelijkheden om een kleurwoordenboek samen te stellen van een specifieke plek: de Sierra de Maria in Andalusië. De 33 colour capsules van dit project bevatten 66 verschillende kleuren uit de directe omgeving van de bergketen. Naast de capsules is er in de expositie beeldmateriaal van het totstandkomingsproces, een speciale soundscape bij 2 van de colour capsules en een nieuw magazine in een beperkte oplage. Dit Magazine #3 is een associatieve weergave van het werkproces dat Kroese doorliep tijdens haar residentie Joya:AiR in het voorjaar van 2024 in het gebied. De colour capsules zijn als print verkrijgbaar. 

The Summer Garden Series is een serie painted prints van een boeket bloemen uit Kroeses eigen tuin. In de serie werkt ze vanuit het gevoel verbonden te zijn met een traditie die generaties overspant. Door een raster van witte stippen over het beeld te schilderen, verstoort ze of versterkt ze of beschermt ze dit beeld juist. 

Gabrielle Kroese is opgeleid aan Kunstacademie Minerva en werkte in verschillende residenties, waaronder in IJsland en Japan. Ze exposeerde in verschillende solo- en groepstentoonstellingen en haar werk is opgenomen in collecties van onder andere Museum Belvédère en Gasunie. Haar atelier bevindt zich in de Biotoop in Haren.

/p>

”Want hoe plichtsgetrouw we ook alles om ons heen registreren, de gemene deler van alles wat we zien is altijd, overduidelijk en schaamteloos, het onverbiddelijke ‘ik’.” – Joan Didion

De serie Mythen van eric setz is een achttal jaar geleden ontstaan uit nieuwsgierigheid naar hoe hij mythische personages invoelbaar kan maken in onze huidige tijd. Zo heeft hij de Bijbelse figuur Eva afgebeeld als een jonge vrouw die, zittend op een appel, met lachgas haar vrijheid viert. En Orpheus die Eurydice met gitaarspel uit de onderwereld haalt die veel mooier is dan de door industrie ernstig vervuilde bovenwereld. 

Voor de verbeelding van de figuren heeft hij onder meer gekeken naar internetfoto’s, stripfiguren, pin-ups en oude meesters. Afgelopen jaar heeft hij in de hele serie wijzigingen aangebracht. Met uitzondering van ‘Voor de smaak’ omdat dit schilderij aan de basis staat van de reeks als geheel. 

Gaandeweg het onderzoek is hij gaan nadenken over universele begrippen als de ‘duurzaamheid’ van IKEA, het begrip ‘volk’ in van het automerk Volkswagen en de eeuwigdurende glimlach van Mona Lisa. Die verbeeldt hij in kleinere werken in verschillende technieken. 

Een zekere mate van spot en platvloersheid is hem overigens niet helemaal vreemd.

/p>