In onderstaande video vertelt Allie over zijn werk en methode. De film werd gemaakt tijdens de expositie in Galerie Noord. Gefilmd door Carola de Poel. Montage door Minke Koopman. Interview door Faisel Saro en Minke Koopman.

JTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjI1NjAlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIzMTUlMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRnd3dy55b3V0dWJlLmNvbSUyRmVtYmVkJTJGWnhnTTNNajZiazQlMjIlMjBmcmFtZWJvcmRlciUzRCUyMjAlMjIlMjBhbGxvdyUzRCUyMmFjY2VsZXJvbWV0ZXIlM0IlMjBhdXRvcGxheSUzQiUyMGNsaXBib2FyZC13cml0ZSUzQiUyMGVuY3J5cHRlZC1tZWRpYSUzQiUyMGd5cm9zY29wZSUzQiUyMHBpY3R1cmUtaW4tcGljdHVyZSUyMiUyMGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUzRSUzQyUyRmlmcmFtZSUzRQ==[/vc_raw_html]

Emmie Muller studeerde in 1994 cum laude af als autonoom tekenaar aan Academie Minerva te Groningen. Tot 2000 maakte zij grote en kleine figuratieve potloodtekeningen waarin de leegte van het papier wordt gecombineerd met de grijstinten van het grafiet, soms aangevuld met kleuraccenten. In haar lijnvoering worden mens en natuur gestileerd weergegeven. Het thema is de individu in relatie tot zichzelf, de ander en zijn omgeving. In lege kamers wordt de mens in zijn geïsoleerde binnenwereld uitgebeeld. Wat zich buiten afspeelt gaat een verbinding aan met wat er in de kamer gebeurd, en andersom.

In 2000 wordt Muller medeoprichter van het kunstenaarsinitiatief ‘Kunsthuis Syb’ te Beetsterzwaag. De kunstenaars die zij begeleidt opereren in de openbare ruimte van het Friese dorp, waar zij de bewoners betrekken bij hun kunstprojecten. Deze nieuwe benadering van kunst is van invloed op het vervolg van haar beeldende ontwikkeling.

Na drie jaar verlaat Muller dit podium voor eigentijdse kunst en kruipt weer achter de tekentafel. Zij grijpt terug naar het werk van haar inspiratiebron Gerhard Richter en stuit daarbij op zijn serie schilderijen die hij ‘Graubilder’ heeft genoemd. Op een leeg vel papier van ongeveer hetzelfde formaat begint zij aan de driedelige serie ‘Mein Grau’ en krast op minitieuze wijze de vellen vol met een 3B potloodje.  Het eerste abstracte werk is een feit. Muller ontdekt dat met de pure materie van het grafiet meer valt te vertellen dan met een narratieve weergave van de werkelijkheid. Aanvankelijk combineert Muller de dicht getekende grafietvlakken nog met open en lichte lijnen om uiteindelijk een potloodlijn op te vatten als het smalst denkbare vlak en maakt zij tekeningen die louter uit lijnen zijn opgebouwd.

Niet lang daarna nopen haar levensomstandigheden om het werk aan te passen. Zij besluit haar lijntekeningen na te breien. De techniek die zij voor deze hoofdzakelijk grijs gekleurde breisels inzet is simpel. Pennen 4, 120 steken en recht breien met verschillende garens die variëren van structuur en herkomst. Elke toer wordt als een lijn opgevat en al snel schroeft Muller het aantal steken op naar 170 en groeien de breisels uit tot wanddoeken van formaat. Hierin gaat alle aandacht uit naar het toepassen van kleur en de werking van kleuren ten opzichte van elkaar. Ook het grijs heeft afgedaan. 

Emmie Muller is in al haar denken en doen eerder een schilder dan een tekenaar ware het niet dat verf voor haar te vloeibaar is, te oncontroleerbaar en in het gebruik niet direct genoeg. Groot is dan ook de voldoening als zij haar gebreide wanddoeken, vastgenaaid op echte bedoekte spieramen, kan presenteren. Zelf zegt zij daarover: “dichter bij het schilderij kan ik als tekenaar niet komen en dat geeft een meer dan goed gevoel.” 

---

Frieda de Witte

Frieda is gefascineerd door de mens in zijn zoektocht naar betekenis. De mens die het leven in al zijn facetten wil begrijpen, vastleggen en ontleden. In ontkenning van zijn naderende dood, op zoek naar houvast buiten zichzelf. Via historische beelden die ze vindt in online archieven of boekwinkels probeert ze deze zoektocht te vangen. Als inspiratie voor haar werk kiest ze vaak foto’s uit de begintijd van de fotografie, toen de verwondering voor het medium nog groots was. Het zijn beelden waarin stilte en eenzaamheid de boventoon voeren.

>

---

Kiki Kruisdijk

Kiki toont met  ruimtelijke beelden, tekeningen en schilderijen steeds een stukje van haar universum. In haar werk is ze voortdurend op zoek naar de juiste vorm om deze grote imaginaire wereld naar buiten brengen. Eenvoud, kleur en tactiele uitstraling zijn vaak het uitgangspunt om op een intuïtieve manier de dingen die ze voor ogen heeft, maar die nog onbenoembaar zijn, vorm te geven en te verwezenlijken. Dit resulteert in speelse en onbevangen werken. Haar werk zoekt op allerlei manieren verbinding met onze zintuiglijke ervaringen.

>

Tomi Boca’s werk focust op hoe de maatschappij werkt en hoe alle digitale media ons een masker opzetten. Maskers werden altijd al gebruikt in stammen om te intimideren en af te schrikken. Zijn schilderijen en sculpturen zijn ook zo bedoeld, maar bieden je tegelijkertijd de mogelijkheid erin op te gaan en telkens weer iets nieuws te ontdekken.

De kunst van Ruben Jager refereert onmiskenbaar aan de natuur. Zijn sculpturen doen denken aan schelpen, koralen of fossielen, maar ook aan vormen van menselijke aard. Deze vormen beschouwt hij als een onuitputtelijke bron van fascinerende zelfherkenning, die onze gedeelde natuurlijke oorsprong blootlegt.

Hugo Braams is actief als kunstschilder en werkt veelal in opdracht. Alles aan de schilderkunst fascineert hem, zoals de historie en de techniek, van de spielatten tot aan het prepareren van het doek. Ook incorporeert hij vaak digitale media en fotografie in zijn proces. Zelf zegt hij: “Ik ben een allesschilder en kan alle kanten met een schilderij op. Op de kop hangen, binnenstebuiten keren, in de fik zetten, blussen, er overheen lopen, een tunnel mee bouwen, ik kan er echt alles mee.”

Voor Vaida Valanciunaite zijn ‘rauwe’ materialen het beginpunt van haar werk. Haar kunst draait om fysieke processen en zintuiglijke ervaring. Bijenwas, pigmenten en textiel gaan interacties met elkaar aan, waaruit vormen groeien die de grenzen tussen schilderkunst en sculptuur doen vervagen.

Volgens kunstenaar Faisel Saro woedt er een storm in onze hedendaagse westerse beeldcultuur. Deze nieuwe beeldenstorm verzet zich tegen de verering van iconen die bijdragen aan het ‘achterstellen’ van mensen.

Michiel de Ruyter werd tot voor kort als een dappere Nederlandse zeeheld gezien, maar zijn heldendaden worden tegenwoordig overschaduwd door minder mooie feiten.

In De Nieuwe Beeldenstorm verbindt Saro historische en koloniale lagen uit zijn verleden met conflicterende iconen uit het heden. Met zijn werken wil Saro een bijdrage leveren aan een natuurlijk sociaal proces dat hoe dan ook plaats moet vinden in onze multiculturele samenleving.

Lees hier de tekst die Emmie Muller bij de expositie schreef.

/p>

Charlotte Schrameijer: “De papercuts zijn een verbeelding van mijn verwarring ten opzichte van de wereld om mij heen. Oorlogen, terrorisme, polarisatie, natuur- en milieurampen ontwrichten de samenleving wereldwijd. Om grip te krijgen op deze chaos verzamel ik beelden van verontrustende en onveilige plekken: oorlogsgebieden, overstromingen, omstreden grensgebieden, vluchtelingenkampen… Als tegenwicht, vanuit mijn behoefte aan schoonheid, verzamel ik beelden van poëtische natuur. Al deze beelden snijd ik uit en vermeng ik tot nieuwe ‘landschappen’, van een afstand bezien ‘mooi’, maar bij nader beschouwing heftig en rauw. Door het uitsnijden ontstaat een kantwerk dat een samenhangend en verfijnd geheel vormt, maar ook kwetsbaar is, nèt zo kwetsbaar als onze samenleving op deze aarde.”

Sandra Catsburg: “Ieder beeld ontstaat uit niets. Oké, ik heb een idee over een vorm. Maar voor die vorm er is weet ik er eigenlijk niet veel over. Uit hout (multiplex), aangevuld met wat er zich nog meer in mijn werkplaats bevindt, maak ik een vorm. Hoe meer het beeld vorm krijgt, hoe meer ik er een relatie mee krijg. Ik herken er iets levends in. Het karakter van dat levende ding probeer ik preciezer te maken. Dat kan door de vorm aan te passen, kleur of structuur toe te voegen. Hoe het beeld in de ruimte staat of hangt speelt ook een rol. Het beeld is af, als het op zichzelf is komen te staan en ik er niets meer aan toe kan voegen.”

Vergeet niet de tekst van Emmie Muller te lezen, die ze schreef naar aanleiding van deze expositie in Galerie Noord.