Auteur: Galerie Noord

Noorderlicht: TAXED TO THE MAX …at least you are not afraid to live life on the brink of chaos

6 oktober tot en met 1 december 2019 Aangepaste openingstijden: woensdag tot en met zondag van 12:00 uur tot 18:00 uur

Galerie Noord is dit jaar een van de acht hoofdlocaties van Noorderlicht Internationaal Fotofestival. Het thema van deze zesentwintigste editie van het festival is TAXED TO THE MAX. TAXED TO THE MAX onderzoekt de maatschappelijke spanningen die internationale mega-corporaties creëren met hun enorme accumulatie van kapitaal en invloed op de nationale en mondiale politiek. Hoe beïnvloedt dit het leven van gewone mensen?

Deze expositie is bij uitzondering alleen toegankelijk met een ticket. In Galerie Noord en op de andere locaties (behalve bij VRIJDAG) zijn tickets te verkrijgen. Bekijk voor meer informatie deze brochure van Noorderlicht.

In Galerie Noord is het werk te zien van fotograaf Ezio D’Agostino (1979, Italië). Ezio D’Agostino kijkt naar tekens en symbolen in ons landschap die het constructieproces van de hedendaagse samenleving onthullen. Hij woont en werkt in Marseille.

Ezio D’Agostino

NEOs (2017-2018)

De geschiedenis leert ons dat wanneer het kapitalisme wordt bedreigd door economische crises, grootschalige kolonisatie- en onteigeningsprocessen in gang worden gezet. Ook nu lanceren multinationals een nieuwe cyclus van toe-eigening van natuur, dit keer op een ongekende historische en geografische schaal.

In 2016 onthulde Luxemburg, uit angst voor een nieuwe financiële crisis, plannen voor de exploitatie van mijnbouwbronnen op asteroïden en objecten in de buurt van de aarde (NEO’s). Ondersteund door geavanceerde technologiebedrijven en grote investeringsbanken uit de hele wereld, beoogt het SpaceResources-programma een juridisch kader te scheppen voor de winning van minerale hulpbronnen buiten de atmosfeer van de aarde, die op dit moment nog beschermd wordt door een internationaal verdrag uit 1967. Luxemburg wil zo het belangrijkste onderzoeks- en constructiecentrum worden voor toekomstige commerciële ruimtevrachtvliegtuigen en uitgroeien tot ‘veilige haven’, waar in de ruimte gewonnen grondstoffen kunnen worden geregistreerd en verhandeld. De eerste missie is gepland in 2020.

In handen van private bedrijven zal het programma een van de meest lucratieve ondernemingen van de tweede helft van deze eeuw worden. In de nabije toekomst zullen alleen landen die toegang hebben tot de ruimte deze minerale hulpbronnen kunnen controleren. Gebaseerd op overblijfselen, puin en herinneringen, construeert ‘NEOs’ een visuele en politieke hypothese over de mogelijke gevolgen van deze nieuwe cyclus van onttrekking.

STOF

Marcella Marinelli

31 augustus tot en met 25 september 2019 Opening: 31 augustus, 17:00 uur

Het werk van Marcella Marinelli is heel persoonlijk. Half geest, half lichaam. De fragiliteit van de onschuld, de kwetsbaarheid van een mens en de behoefte aan stilte kenmerken haar werk. De tentoonstelling is een ode aan haar inspiratiebronnen: Arte Povera en de Zero-beweging. In haar werken zoekt zij altijd naar de stille vorm, de eenvoud en gebruikt zij bij voorkeur vergankelijke materialen. De werken vormen hierbij een neerslag van haar geest, in hele reële materialen.

De natuur is voor haar het middel om zich vrij te voelen, bang te zijn en geconfronteerd te worden. Het is waar zij heelt en waar haar werken ontstaan. Het echt en daadwerkelijk zien wat er is geeft directheid aan het beeld. De werken worden dan ook maar één keer tentoongesteld. De vormen en het materiaal zijn echter ook de toegang tot een wereld achter het beeld. Er is gelaagdheid, waarbij de betekenis niet direct zichtbaar is.

Deze tentoonstelling gaat over de tegenstelling tussen natuur en chemie, tussen lichaam en geest, tussen orde en chaos, tussen uitbarsting en stilte, tussen heel en gebroken. Het is stof waar wij van gemaakt zijn.

.

Lees hier de tekst die Emmie Muller schreef over STOF.

Vormule

27 juli t/m 22 aug 2019

In Vormule tonen we het werk van vijf illustratoren: Anne Gré Koolbergen, Evelien Cambré, Jeroen Mameli, Roos Vink en Sophie Spendel.

De opening vindt plaats op zaterdag 27 juli, om 17.00 uur. 

/p>

Anne Gré Koolbergen

‘Wat is vrouwelijkheid en waar ligt kracht en kwetsbaarheid bij vrouwen in deze tijd? Welke uiterlijke kenmerken maken een mens tot vrouw en wanneer zien we deze als schoonheid? Als illustrator, maar ook kunstenaar onderzoek ik deze thema’s vanuit mijn eigen perspectief.’

>

Jeroen Mameli 

‘Ik ben in mijn illustraties op zoek naar een samenspel van heldere kleuren en strakke lijnen. Vaak zijn de illustraties verhalend, mysterieus en fantasierijk. In deze serie illustraties geef ik mijn visie op de Ouroboros weer. Door het gebruik van abstracte vormen en primaire kleuren weet ik daar mijn eigen hedendaagse draai aan te geven.’

>

Evelien Cambré

‘In mijn atelier worden alle hondjes aangelijnd met passer of pen tool. Ik doe in mijn illustraties immers onderzoek naar de elektriciteit tussen de geometrische vector en tekenen vanuit de losse pols, vaak met een feministische knipoog.’

>

Roos Vink

‘In mijn werk onderzoek ik de binnenwereld van de mens en de manier waarop de mens zich verhoudt tot zijn omgeving en het leven. Dit probeer ik te vangen in symbolische en surrealistische beelden waarin ik graag de grens opzoek tussen figuratief en abstract. Hierin spelen geabstraheerde vrouwenfiguren een grote rol.’

>

Sophie Spendel

‘Krassen, kijken, zien en tekenen. Door middel van deze methode creëer ik op een intuïtieve manier de meest bijzondere werelden. Ik weet van tevoren nooit wat er precies uit gaat komen, maar alles vindt zijn plek.’

>

Vrijwel

Vivian Ammerlaan en Sander van der Bij

22 juni tot en met 18 juli 2019 VERLENGD TOT EN MET 25 JULI

Op zaterdag 22 juni is de opening van de expositie Vrijwel. In deze expositie tonen Vivian Ammerlaan en Sander van der Bij hun fotografische landschappen.

/p>

Vivian Ammerlaan maakt Waanplekken; geconstrueerde landschappen geïnspireerd op de sublieme natuur. Haar serie is een persoonlijke zoektocht naar de verbeelding van overweldigende plekken en het gevoel van ontzag en angst die deze kunnen oproepen.

Realiteit of fictie, de foto’s van Sander van der Bij geven enkel een associatie. Vanuit maquettes creëert hij een droomwereld die niet aan een locatie is gebonden. Vanaf welk punt kun je niet meer spreken van een landschap?

Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien

Petra Katanic 25 mei t/m 20 juni

Opening: 25 mei, 17:00 uur

‘We zijn er bijna.’ Het was een lange dag geweest. Zoevend over het onstuimige berglandschap van de paarse planeet, keken ze tevreden terug op de middag, drentelend over dichtbegroeide velden terwijl de zeven zwarte zonnen de grond geleidelijk opwarmde. ‘Kun je nog één keer vertellen, mama, hoe het vroeger was?’ ‘Natuurlijk,’ zei ze, ‘natuurlijk.’ En terwijl ze de planet cruiser rustig langs de lichtroze rubberbomen en gele wolken liet glijden, vertelde ze nog één keer in alle rust haar verhaal. Daarna bedachten ze samen een nieuw plan, voor morgen. Ze wilden de trappen van Thaleus zien, en de Quartz-berg beklimmen. Thuisgekomen, doken de jongens bijna direct hun zuurstofrijke slaapcabines in. Ze gaf hen een kus en maakte aanstalten om, voordat ze zelf ging slapen, nog even naar de maan te kijken. Zacht hoorde ze zijn stem achter zich. ‘Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien.’

/p>

Petra Katanic (Servië) studeerde in 2018 cum laude af aan de Fotoacademie Amsterdam. In 2017 selecteerde GUP haar als New Dutch Photography Talent. Dit jaar werd ze genomineerd voor de Dutch Photographers SO Award.

Emmie Muller interviewde Petra Katanic over haar expositie in Galerie Noord. De tekst die ze naar aanleiding daarvan schreef is hier te lezen.

Getekend, Turi Braaksma

Turi Braaksma tekent met houtskool op aan elkaar geplakt papier. Deze tekeningen hangen of staan als beelden verspreid door de ruimte. Terugkerende onderwerpen zijn artefacten uit oude culturen, fossielen en samengetelde figuren. Schaduwwerking speelt een belangrijke rol bij de beleving van haar werk.

erk.

Over de expositie door Emmie Muller

De ruimte waarin Turi Braaksma exposeert is mede bepalend voor de kijkervaring van haar tekenwerk. Door rekening te houden met de specifieke eigenschappen van de locatie is elke tentoonstelling verschillend. In Galerie Noord bestaat de ruimtelijke opstelling uit achttien tekeningen en een lichtplan.

De tekeningen van Turi Braaksma zijn het verlengstuk van haar persoonlijkheid en leven. Een overkoepelend thema en verhaal ontbreken en het werk vraagt niet om verklaard of geduid te worden. Achter de artistieke prestatie valt niets meer te zoeken dan de autonomie van het werk en haar maker. Elke tekening staat op zichzelf en spreekt voor zich.

Dit wil niet zeggen dat Braaksma geen uitgesproken voorkeuren heeft. De keuze van haar onderwerpen is gebaseerd op aantrekkelijkheid, individuele smaak en bestaan uit vormen die haar opvallen en aanspreken. De achterliggende reden daarvan laat zij bewust in het midden. Deze directe en spontane manier van verkenning sluit aan bij het materiaal van haar keuze, houtskool.

Turi Braaksma voelt zich aangetrokken door de beeld- en vormtaal van artefacten uit oude culturen. Naast maskers met decoratieve elementen komen gezichten, mensfiguren, maar ook fossielen veelvuldig terug in haar tekeningen. Haar mensfiguren zijn vaak op associatieve wijze samengesteld uit twee of meerdere personages. Hiermee zorgt Braaksma voor een derde dimensie, omdat de uiteenlopende figuren als exponenten van verschillende werelden elkaar op een dieper niveau toch weten aan te vullen.

Turi Braaksma is een begaafd tekenaar en is technisch goed onderlegd. Zij bedient zich van verschillende tekenstijlen en weet alles uit een pijpje houtskool te halen. Haar tekenstijl is rijk aan variatie zonder dat het persoonlijke handschrift, de herkenbare signatuur, daar onder lijdt. Niet alleen per beeld wisselt zij van stijl, maar ook in een en dezelfde tekening vinden meerdere stijlkenmerken hun weg. Realisme en  expressie, gestileerde figuratie en abstractie, snelle uithalen en detaillering, het komt allemaal voorbij.

Het werk komt op de grond van haar atelier tot stand. Dat moet wel aangezien de vorm van de drager, bestaande uit losse stukken papier, gelijk opgaat met het tekenen van de afbeelding. Het gebruikte papier kan verschillend zijn van soort en kleur en worden met stukjes tape aan elkaar geplakt. Braaksma geeft de voorkeur aan wit papier dat iets gelig is van toon zodat de zwarte houtskooltekening prettig en rustig blijft om naar te kijken. De tape, waar overheen getekend wordt, blijft zichtbaar en is als beeldmiddel mede bepalend voor de compositie. Zo speelt ook de structuur van het papier een belangrijke rol. Met behulp van frottage blijft deze als reliëf goed zichtbaar. Niet zelden ontstaat een tekening zonder een duidelijk beeld voor ogen te hebben. Tijdens het maakproces gaat Turi Braaksma een dialoog aan met het materiaal en laat zich graag verrassen. Daarbij zet zij haar intuïtieve vermogen hoog in, zodat het werk onder haar handen spontaan en ongehinderd kan ontstaan.

Achterin de galerie, aan de linkerkant, hangt een groep van twaalf tekeningen met een zelfde onderwerp en kan als een serie worden opgevat. Middels een vernuftig ophangsysteem, bestaande uit stangen aan blokjes, zijn de tekeningen op verschillende afstanden van de muur geplaatst. Aan het werk wordt een nieuwe tekening toegevoegd wanneer het licht aan gaat. Tegen de achtergrond van de muur verschijnt een schaduwspel die de losse beelden met elkaar verbindt. Met deze ingreep bereikt de tijdelijke presentatie zijn definitieve vorm en wordt de kijkervaring geïntensiveerd.

In de tekeningen van Turi Braaksma hangen materiaalgebruik, beeldtaal en de werkwijze consequent met elkaar samen. Het werk oogt vlot en trefzeker, gelaagd en ongecompliceerd en zonder enige vorm van academische aanpassing is het werk bedoeld als een directe uiting van een individuele expressie. Eigen, gedurfd en eerlijk. Vol passie en liefde voor het vak. Kunst zoals het is.

pan>

Wie Ich es sehe!

Alfred Wiltfang

Alfred Wiltfang: “Op 18 januari 1950 ben ik geboren in Pewsum, hier, in de Krummhörn (Ostfriesland). Reizen, kanovaren en het maken van  voettochten horen vanaf mijn jeugd tot mijn grote favorieten. Mijn reisdoelen waren tot nu toe Scandinavië, IJsland, Groenland, Noord-Amerika, Patagonië en de Baltische staten. Fotograferen hoorde daar voor mij altijd bij.

Mijn werkende leven als drukker en mijn gezin hebben de tijd die ik had om te fotograferen natuurlijk erg beperkt. Pas na mijn pensionering kreeg ik daar meer tijd voor. Regelmatig dwaalde ik door de verschillende landschappen van Ostfriesland. Dat biedt uitstekende mogelijkheden. Vooral na de aanschaf van mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, heb ik de fotografie intensief ontdekt. Er was geen film meer nodig en ik kon experimenteren zoveel ik wilde. Het bewerken van foto’s is veel eenvoudiger en dat maakt het mogelijk een foto te veranderen. Dit “vervreemden” laat echter vaak niet zien wat voor mij een indrukwekkende foto is. Een beeld ontstaat in het hoofd en in het hart. Ik bewerk een motief totdat het overeenkomt met dat wat ik “met mijn hart” heb gezien.

Tijdens korte trips naar Berlijn, Hamburg, Leipzig en München, Parijs en Marseille, Barcelona en Lissabon, St. Petersburg, Amsterdam en Praag heb ik ontdekt dat ook het urbane leven talloze interessante motieven biedt.”

Allie van Altena en Ingrid In der Maur

What do we communicate and how do we connect to each other?

‘Tekenen is spreken en schrijven tegelijk’ staat te lezen op een stenen reliëf aan de gevel in de tuin van de Tekenschool van het Rijksmuseum in Amsterdam. Ingrid In der Maur en Allie van Altena schrijven dagelijks, persoonlijk, vanuit een urgente drang. Woorden en taal zijn een inspiratiebron voor beiden. Schrijven is voor hen een startpunt en een voorwaarde voor groei.

Allie van Altena maakt handschrift tot schrifturen, die zich tot een soort kalligrafische beelden ontwikkelen. Concentratie op ritme en beweging tijdens het maakproces is essentieel. Op veel tekenbladen staat bij herhaling van links naar rechts in het Engels en van rechts naar links in het Arabisch ‘I speak/you speak’ geschreven. Dit refereert aan het recht op vrijheid van meningsuiting.

Voor Ingrid In der Maur is schrijven een soort wandeling. De neerslag van haar denken vind je terug in haar tekenwerk en performances. Ingrid betrekt het publiek en het alledaagse leven in haar werk om zo meer bewustwording te bereiken. Daarbij zijn speelsheid en intuïtie belangrijker dan kennis en ervaring. Ingrid zoekt de ontmoeting tussen mensen, culturen en disciplines.

In de tentoonstelling ‘Movement in Space’ onderzoeken Allie en Ingrid het gebied tussen performance en tekenen. Kunnen verschillende media elkaar inspireren en zich met elkaar verbinden? Wat communiceren reflecties van deelnemers en publiek? Welke rol speelt ‘schrijven’ hierbij?

?

“Deze tentoonstelling is zowel voor denkers als kijkers een lust voor het oog“. Lees hier de tekst van Emmie Muller naar aanleiding van Movement in Space.

Ingrid In der Maur live performances door Minerva studenten en overige inwoners van de gemeente Groningen; documentatie in de vorm van tekeningen en teksten.

Allie van Altena abstracte tekeningen en assemblages.

>

Performances Vrijdag 8, 15 en 22 maart Zaterdag 9, 16 en 23 maart Zondag 3, 10, 17 en 24 maart AANVANG: 13.30 en 14.00 uur DUUR: 20 minuten

Jildau Nijboer, Lisanne van der Hoek, Nokukhanya Langa, Rama van der Garde, Rueben Millenaar, Zhixin Liao

2 t/m 28 februari

In februari is in Galerie Noord de vijfde versie van AANWAS, een expositie van recent afgestudeerden van Academie Minerva of het Frank Mohr Institute. De opening is op zaterdag 2 februari om 17:00 uur.

p>

Jildau Nijboer

Het waarnemen speelt een centrale rol in de totstandkoming van het werk van Jildau Nijboer. Door open te staan voor het bijzondere in het alledaagse vangt ze beelden om zich heen, die ze vastlegt en al makend verder onderzoekt. Het zijn fragmenten, stille ogenblikken die verwonderen, beelden waarin het kantelpunt tussen abstractie en figuratie wordt opgezocht.

Emmie Muller schreef speciaal voor deze expositie een tekst over het werk van Jildau.

p>

Lisanne van der Hoek

In haar werk probeert Lisanne de tweedimensionale eigenschap van de tekening weg te nemen. Door scheuren, snijden en knippen krijgt het papier letterlijk vorm. Het formaat en het loskomen van het vlak zorgen ervoor dat het object ruimte in gaat nemen. Geïnspireerd door desoriëntatie komt het werk tot stand.

Lees hier wat Emmie Muller over het werk van Lisanne schrijft.

p>

Nokukhanya Langa

De artistieke praktijk van Nokukhanya gaat op dit moment niet over representatie maar meer over spelen en ideeën vertalen. Haar werk is soms commentaar, soms donkere humor, soms esthetisch en vaak speels. Ze is geïnteresseerd in hoe al deze schijnbaar tegenstrijdige intenties kunnen samenvloeien en als één geheel kunnen bestaan.

Ook over Noku schreef Emmie een tekst.

p>  

Rama van der Garde

Met op de rorschachtest geïnspireerde abstracte patronen grijpt Rama terug op onze verbeelding, die informatie nodig heeft om duidelijker te worden. Door dingen los van elkaar te zien mis je informatie, maar als je ze combineert als een figuurlijke puzzel wordt de rest duidelijk.

Lees hier meer over het werk van Rama in AANWAS V.

p>

Rueben Millenaar

Chalkis is een visueel onderzoek naar het debat over racisme en culturele identiteit. Wat zijn de verschillende opvattingen en invalshoeken? Kun je hierover illustraties maken en hoe beïnvloedt het beeld de vorming van je mening hierin?

Een tekst van Emmie Muller over het werk van Rueben staat hier.

p>

Zhixin Liao

Het werk van Zhixin Liao als beeldend kunstenaar gaat vooral over schilderen, beeldhouwen, installatie en video. Hij gelooft dat misleiding en illusie creatieve emoties teweegbrengen. Zijn recente werk onderzoekt thema’s als onderduiken en schuilen, hamsteren en consumeren, macht en recht, aan de hand van diverse culturele bronnen.

Lees hier meer over het werk dat Zhixin tijdens AANWAS V toont. Zhixin exposeerde eerder in Galerie Noord. Dit schreef Emmie Muller toen over zijn werk.

p>

Kunstspot interviewde drie van de kunstenaars die deelnemen aan AANWAS V: Nieuwe generatie kunstenaars: “Het is een persoonlijke kwestie of ik verboden ben of welkom”.

Hans van Asch, Flip Drukker en Coren Geus

5 t/m 31 januari 2019

In de maand januari staat Galerie Noord in het teken van stillevens. Drie kunstenaars tonen hun orde der dingen. Ze bewijzen dat de werkelijkheid op verschillende manieren kan worden benaderd. 

Stel dat de definitie van kunst zou zijn: het gewone bijzonder maken. Dan zou het werk van deze exposerende kunstenaars aan die definitie voldoen. Voor elk van hen staat het ding, het gebruiksvoorwerp, centraal. Dingen die we allemaal herkennen uit onze directe omgeving, uit onze werkelijkheid.

Kunst en werkelijkheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vanuit drie disciplines, te weten schilderkunst, fotografie en ruimtelijke vormgeving, wordt het ding tot kunst verheven en onze werkelijkheid van meer gelaagdheid en diepgang voorzien. Door ding en verbeelding onder één noemer samen te brengen, is deze tentoonstelling zowel voor kijkers als denkers een lust voor het oog.

Hans van Asch

Hans van Asch gebruikt de fotografie als middel om conceptmatige stillevens te visualiseren. Hij gebruikt dagelijkse materialen zoals eieren, aardappelen, groenten en fruit, vazen, bloemen maar ook vogels. Hij speelt met de formele eigenschappen en beeldende mogelijkheden van zijn onderwerpen. Kenmerkende elementen in zijn werk zijn de verstilling, de vaak lichte ironische humor, natuurbesef en de eenvoudige opzet van zijn opstellingen. Lees hier meer over Hans van Asch, in een tekst geschreven door Emmie Muller.

>

Flip Drukker

Flip Drukker maakt gedichten zonder woorden. Hij speelt een spel van formele en inhoudelijke associaties, creëert een nieuwe werkelijkheid. De objecten vol dubbele bodems, ‘poëmages’, zijn een pleidooi voor de verbeelding aan de macht en een verzet tegen de doorgedraaide marketing, clichés en gemassificeerde lifestyle-kitsch. En dat alles hoofdzakelijk met de kringloopwinkel als grondstofleverancier. Lees hier wat Emmie Muller over het werk van Flip Drukker schrijft.

>

Coren Geus

Coren Geus zoekt de zuiverheid vooral in het licht en dat vraagt per definitie om een voorwerp, een medium dat het licht weerkaatst. Ze probeert in haar schilderijen te bewijzen dat licht synoniem is aan emotie. Ook op koude, ondoordringbare voorwerpen laat Coren Geus het licht weerkaatsen, zodat het diep in het gevoel kan doordringen. Ook over het werk van Coren Geus scheen Emmie Muller haar licht.

>