Auteur: Galerie Noord

  • Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien

    Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien

    Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien

    Petra Katanic 25 mei t/m 20 juni

    Opening: 25 mei, 17:00 uur

    ‘We zijn er bijna.’ Het was een lange dag geweest. Zoevend over het onstuimige berglandschap van de paarse planeet, keken ze tevreden terug op de middag, drentelend over dichtbegroeide velden terwijl de zeven zwarte zonnen de grond geleidelijk opwarmde. ‘Kun je nog één keer vertellen, mama, hoe het vroeger was?’ ‘Natuurlijk,’ zei ze, ‘natuurlijk.’ En terwijl ze de planet cruiser rustig langs de lichtroze rubberbomen en gele wolken liet glijden, vertelde ze nog één keer in alle rust haar verhaal. Daarna bedachten ze samen een nieuw plan, voor morgen. Ze wilden de trappen van Thaleus zien, en de Quartz-berg beklimmen. Thuisgekomen, doken de jongens bijna direct hun zuurstofrijke slaapcabines in. Ze gaf hen een kus en maakte aanstalten om, voordat ze zelf ging slapen, nog even naar de maan te kijken. Zacht hoorde ze zijn stem achter zich. ‘Mama, doe het licht uit, zo kan ik mijn dromen niet zien.’

    /p>

    Petra Katanic (Servië) studeerde in 2018 cum laude af aan de Fotoacademie Amsterdam. In 2017 selecteerde GUP haar als New Dutch Photography Talent. Dit jaar werd ze genomineerd voor de Dutch Photographers SO Award.

    Emmie Muller interviewde Petra Katanic over haar expositie in Galerie Noord. De tekst die ze naar aanleiding daarvan schreef is hier te lezen.

  • Getekend, Turi Braaksma

    Getekend, Turi Braaksma

    Getekend, Turi Braaksma

    Turi Braaksma tekent met houtskool op aan elkaar geplakt papier. Deze tekeningen hangen of staan als beelden verspreid door de ruimte. Terugkerende onderwerpen zijn artefacten uit oude culturen, fossielen en samengetelde figuren. Schaduwwerking speelt een belangrijke rol bij de beleving van haar werk.

    erk.

    Over de expositie door Emmie Muller

    De ruimte waarin Turi Braaksma exposeert is mede bepalend voor de kijkervaring van haar tekenwerk. Door rekening te houden met de specifieke eigenschappen van de locatie is elke tentoonstelling verschillend. In Galerie Noord bestaat de ruimtelijke opstelling uit achttien tekeningen en een lichtplan.

    De tekeningen van Turi Braaksma zijn het verlengstuk van haar persoonlijkheid en leven. Een overkoepelend thema en verhaal ontbreken en het werk vraagt niet om verklaard of geduid te worden. Achter de artistieke prestatie valt niets meer te zoeken dan de autonomie van het werk en haar maker. Elke tekening staat op zichzelf en spreekt voor zich.

    Dit wil niet zeggen dat Braaksma geen uitgesproken voorkeuren heeft. De keuze van haar onderwerpen is gebaseerd op aantrekkelijkheid, individuele smaak en bestaan uit vormen die haar opvallen en aanspreken. De achterliggende reden daarvan laat zij bewust in het midden. Deze directe en spontane manier van verkenning sluit aan bij het materiaal van haar keuze, houtskool.

    Turi Braaksma voelt zich aangetrokken door de beeld- en vormtaal van artefacten uit oude culturen. Naast maskers met decoratieve elementen komen gezichten, mensfiguren, maar ook fossielen veelvuldig terug in haar tekeningen. Haar mensfiguren zijn vaak op associatieve wijze samengesteld uit twee of meerdere personages. Hiermee zorgt Braaksma voor een derde dimensie, omdat de uiteenlopende figuren als exponenten van verschillende werelden elkaar op een dieper niveau toch weten aan te vullen.

    Turi Braaksma is een begaafd tekenaar en is technisch goed onderlegd. Zij bedient zich van verschillende tekenstijlen en weet alles uit een pijpje houtskool te halen. Haar tekenstijl is rijk aan variatie zonder dat het persoonlijke handschrift, de herkenbare signatuur, daar onder lijdt. Niet alleen per beeld wisselt zij van stijl, maar ook in een en dezelfde tekening vinden meerdere stijlkenmerken hun weg. Realisme en  expressie, gestileerde figuratie en abstractie, snelle uithalen en detaillering, het komt allemaal voorbij.

    Het werk komt op de grond van haar atelier tot stand. Dat moet wel aangezien de vorm van de drager, bestaande uit losse stukken papier, gelijk opgaat met het tekenen van de afbeelding. Het gebruikte papier kan verschillend zijn van soort en kleur en worden met stukjes tape aan elkaar geplakt. Braaksma geeft de voorkeur aan wit papier dat iets gelig is van toon zodat de zwarte houtskooltekening prettig en rustig blijft om naar te kijken. De tape, waar overheen getekend wordt, blijft zichtbaar en is als beeldmiddel mede bepalend voor de compositie. Zo speelt ook de structuur van het papier een belangrijke rol. Met behulp van frottage blijft deze als reliëf goed zichtbaar. Niet zelden ontstaat een tekening zonder een duidelijk beeld voor ogen te hebben. Tijdens het maakproces gaat Turi Braaksma een dialoog aan met het materiaal en laat zich graag verrassen. Daarbij zet zij haar intuïtieve vermogen hoog in, zodat het werk onder haar handen spontaan en ongehinderd kan ontstaan.

    Achterin de galerie, aan de linkerkant, hangt een groep van twaalf tekeningen met een zelfde onderwerp en kan als een serie worden opgevat. Middels een vernuftig ophangsysteem, bestaande uit stangen aan blokjes, zijn de tekeningen op verschillende afstanden van de muur geplaatst. Aan het werk wordt een nieuwe tekening toegevoegd wanneer het licht aan gaat. Tegen de achtergrond van de muur verschijnt een schaduwspel die de losse beelden met elkaar verbindt. Met deze ingreep bereikt de tijdelijke presentatie zijn definitieve vorm en wordt de kijkervaring geïntensiveerd.

    In de tekeningen van Turi Braaksma hangen materiaalgebruik, beeldtaal en de werkwijze consequent met elkaar samen. Het werk oogt vlot en trefzeker, gelaagd en ongecompliceerd en zonder enige vorm van academische aanpassing is het werk bedoeld als een directe uiting van een individuele expressie. Eigen, gedurfd en eerlijk. Vol passie en liefde voor het vak. Kunst zoals het is.

    pan>

  • wie Ich es sehe

    wie Ich es sehe

    Wie Ich es sehe!

    Alfred Wiltfang

    Alfred Wiltfang: “Op 18 januari 1950 ben ik geboren in Pewsum, hier, in de Krummhörn (Ostfriesland). Reizen, kanovaren en het maken van  voettochten horen vanaf mijn jeugd tot mijn grote favorieten. Mijn reisdoelen waren tot nu toe Scandinavië, IJsland, Groenland, Noord-Amerika, Patagonië en de Baltische staten. Fotograferen hoorde daar voor mij altijd bij.

    Mijn werkende leven als drukker en mijn gezin hebben de tijd die ik had om te fotograferen natuurlijk erg beperkt. Pas na mijn pensionering kreeg ik daar meer tijd voor. Regelmatig dwaalde ik door de verschillende landschappen van Ostfriesland. Dat biedt uitstekende mogelijkheden. Vooral na de aanschaf van mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, heb ik de fotografie intensief ontdekt. Er was geen film meer nodig en ik kon experimenteren zoveel ik wilde. Het bewerken van foto’s is veel eenvoudiger en dat maakt het mogelijk een foto te veranderen. Dit “vervreemden” laat echter vaak niet zien wat voor mij een indrukwekkende foto is. Een beeld ontstaat in het hoofd en in het hart. Ik bewerk een motief totdat het overeenkomt met dat wat ik “met mijn hart” heb gezien.

    Tijdens korte trips naar Berlijn, Hamburg, Leipzig en München, Parijs en Marseille, Barcelona en Lissabon, St. Petersburg, Amsterdam en Praag heb ik ontdekt dat ook het urbane leven talloze interessante motieven biedt.”

  • Movement in space

    Movement in space

    Allie van Altena en Ingrid In der Maur

    What do we communicate and how do we connect to each other?

    ‘Tekenen is spreken en schrijven tegelijk’ staat te lezen op een stenen reliëf aan de gevel in de tuin van de Tekenschool van het Rijksmuseum in Amsterdam. Ingrid In der Maur en Allie van Altena schrijven dagelijks, persoonlijk, vanuit een urgente drang. Woorden en taal zijn een inspiratiebron voor beiden. Schrijven is voor hen een startpunt en een voorwaarde voor groei.

    Allie van Altena maakt handschrift tot schrifturen, die zich tot een soort kalligrafische beelden ontwikkelen. Concentratie op ritme en beweging tijdens het maakproces is essentieel. Op veel tekenbladen staat bij herhaling van links naar rechts in het Engels en van rechts naar links in het Arabisch ‘I speak/you speak’ geschreven. Dit refereert aan het recht op vrijheid van meningsuiting.

    Voor Ingrid In der Maur is schrijven een soort wandeling. De neerslag van haar denken vind je terug in haar tekenwerk en performances. Ingrid betrekt het publiek en het alledaagse leven in haar werk om zo meer bewustwording te bereiken. Daarbij zijn speelsheid en intuïtie belangrijker dan kennis en ervaring. Ingrid zoekt de ontmoeting tussen mensen, culturen en disciplines.

    In de tentoonstelling ‘Movement in Space’ onderzoeken Allie en Ingrid het gebied tussen performance en tekenen. Kunnen verschillende media elkaar inspireren en zich met elkaar verbinden? Wat communiceren reflecties van deelnemers en publiek? Welke rol speelt ‘schrijven’ hierbij?

    ?

    “Deze tentoonstelling is zowel voor denkers als kijkers een lust voor het oog“. Lees hier de tekst van Emmie Muller naar aanleiding van Movement in Space.

    Ingrid In der Maur live performances door Minerva studenten en overige inwoners van de gemeente Groningen; documentatie in de vorm van tekeningen en teksten.

    Allie van Altena abstracte tekeningen en assemblages.

    >

    Performances Vrijdag 8, 15 en 22 maart Zaterdag 9, 16 en 23 maart Zondag 3, 10, 17 en 24 maart AANVANG: 13.30 en 14.00 uur DUUR: 20 minuten

  • AANWAS V

    AANWAS V

    Jildau Nijboer, Lisanne van der Hoek, Nokukhanya Langa, Rama van der Garde, Rueben Millenaar, Zhixin Liao

    2 t/m 28 februari

    In februari is in Galerie Noord de vijfde versie van AANWAS, een expositie van recent afgestudeerden van Academie Minerva of het Frank Mohr Institute. De opening is op zaterdag 2 februari om 17:00 uur.

    p>


    Jildau Nijboer

    Het waarnemen speelt een centrale rol in de totstandkoming van het werk van Jildau Nijboer. Door open te staan voor het bijzondere in het alledaagse vangt ze beelden om zich heen, die ze vastlegt en al makend verder onderzoekt. Het zijn fragmenten, stille ogenblikken die verwonderen, beelden waarin het kantelpunt tussen abstractie en figuratie wordt opgezocht.

    Emmie Muller schreef speciaal voor deze expositie een tekst over het werk van Jildau.

    p>


    Lisanne van der Hoek

    In haar werk probeert Lisanne de tweedimensionale eigenschap van de tekening weg te nemen. Door scheuren, snijden en knippen krijgt het papier letterlijk vorm. Het formaat en het loskomen van het vlak zorgen ervoor dat het object ruimte in gaat nemen. Geïnspireerd door desoriëntatie komt het werk tot stand.

    Lees hier wat Emmie Muller over het werk van Lisanne schrijft.

    p>


    Nokukhanya Langa

    De artistieke praktijk van Nokukhanya gaat op dit moment niet over representatie maar meer over spelen en ideeën vertalen. Haar werk is soms commentaar, soms donkere humor, soms esthetisch en vaak speels. Ze is geïnteresseerd in hoe al deze schijnbaar tegenstrijdige intenties kunnen samenvloeien en als één geheel kunnen bestaan.

    Ook over Noku schreef Emmie een tekst.

    p>  


    Rama van der Garde

    Met op de rorschachtest geïnspireerde abstracte patronen grijpt Rama terug op onze verbeelding, die informatie nodig heeft om duidelijker te worden. Door dingen los van elkaar te zien mis je informatie, maar als je ze combineert als een figuurlijke puzzel wordt de rest duidelijk.

    Lees hier meer over het werk van Rama in AANWAS V.

    p>


    Rueben Millenaar

    Chalkis is een visueel onderzoek naar het debat over racisme en culturele identiteit. Wat zijn de verschillende opvattingen en invalshoeken? Kun je hierover illustraties maken en hoe beïnvloedt het beeld de vorming van je mening hierin?

    Een tekst van Emmie Muller over het werk van Rueben staat hier.

    p>


    Zhixin Liao

    Het werk van Zhixin Liao als beeldend kunstenaar gaat vooral over schilderen, beeldhouwen, installatie en video. Hij gelooft dat misleiding en illusie creatieve emoties teweegbrengen. Zijn recente werk onderzoekt thema’s als onderduiken en schuilen, hamsteren en consumeren, macht en recht, aan de hand van diverse culturele bronnen.

    Lees hier meer over het werk dat Zhixin tijdens AANWAS V toont. Zhixin exposeerde eerder in Galerie Noord. Dit schreef Emmie Muller toen over zijn werk.

    p>


    Kunstspot interviewde drie van de kunstenaars die deelnemen aan AANWAS V: Nieuwe generatie kunstenaars: “Het is een persoonlijke kwestie of ik verboden ben of welkom”.

  • De orde der dingen

    De orde der dingen

    Hans van Asch, Flip Drukker en Coren Geus

    5 t/m 31 januari 2019

    In de maand januari staat Galerie Noord in het teken van stillevens. Drie kunstenaars tonen hun orde der dingen. Ze bewijzen dat de werkelijkheid op verschillende manieren kan worden benaderd. 

    Stel dat de definitie van kunst zou zijn: het gewone bijzonder maken. Dan zou het werk van deze exposerende kunstenaars aan die definitie voldoen. Voor elk van hen staat het ding, het gebruiksvoorwerp, centraal. Dingen die we allemaal herkennen uit onze directe omgeving, uit onze werkelijkheid.

    Kunst en werkelijkheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vanuit drie disciplines, te weten schilderkunst, fotografie en ruimtelijke vormgeving, wordt het ding tot kunst verheven en onze werkelijkheid van meer gelaagdheid en diepgang voorzien. Door ding en verbeelding onder één noemer samen te brengen, is deze tentoonstelling zowel voor kijkers als denkers een lust voor het oog.


    Hans van Asch

    Hans van Asch gebruikt de fotografie als middel om conceptmatige stillevens te visualiseren. Hij gebruikt dagelijkse materialen zoals eieren, aardappelen, groenten en fruit, vazen, bloemen maar ook vogels. Hij speelt met de formele eigenschappen en beeldende mogelijkheden van zijn onderwerpen. Kenmerkende elementen in zijn werk zijn de verstilling, de vaak lichte ironische humor, natuurbesef en de eenvoudige opzet van zijn opstellingen. Lees hier meer over Hans van Asch, in een tekst geschreven door Emmie Muller.

    >


    Flip Drukker

    Flip Drukker maakt gedichten zonder woorden. Hij speelt een spel van formele en inhoudelijke associaties, creëert een nieuwe werkelijkheid. De objecten vol dubbele bodems, ‘poëmages’, zijn een pleidooi voor de verbeelding aan de macht en een verzet tegen de doorgedraaide marketing, clichés en gemassificeerde lifestyle-kitsch. En dat alles hoofdzakelijk met de kringloopwinkel als grondstofleverancier. Lees hier wat Emmie Muller over het werk van Flip Drukker schrijft.

    >


    Coren Geus

    Coren Geus zoekt de zuiverheid vooral in het licht en dat vraagt per definitie om een voorwerp, een medium dat het licht weerkaatst. Ze probeert in haar schilderijen te bewijzen dat licht synoniem is aan emotie. Ook op koude, ondoordringbare voorwerpen laat Coren Geus het licht weerkaatsen, zodat het diep in het gevoel kan doordringen. Ook over het werk van Coren Geus scheen Emmie Muller haar licht.

    >

  • Zhixin Lao

    Zhixin Liao

    Zhixin Liao komt uit China en heeft daar een studie gevolgd in de traditionele schilderkunst. Hij vertrekt naar Nederland om zijn horizon te verbreden en komt terecht op het Frank Mohr-instituut te Groningen, waar hij in 2018 zijn masteropleiding succesvol afsluit. Aan dit instituut leren afgestudeerde schilders met een bachelordegree, de schilderkunst op een nieuwe en eigentijdse manier te benaderen. Het schilderij wordt binnenstebuiten gekeerd, ontdaan van zijn doek en spielatten, getest op functie en inhoud, om het daarna in een andere uitingsvorm weer in elkaar te zetten. In deze inspirerende setting komt Liao in aanraking met de conceptuele kunst.

    Conceptuele kunst is een kunstvorm waarbij het idee ofwel het concept belangrijker is dan de vorm of materiaal-technische afwegingen. Voor een conceptueel kunstenaar is zijn kunstwerk primair bedoeld als een uitdaging van het intellect. Een conceptueel kunstwerk hoeft in dat licht dus niet mooi te zijn en een conceptueel kunstwerk hoeft niet eens een object te zijn of tastbaar te zijn. Bij conceptuele kunst gaat het om een streven kunst te bevrijden uit haar traditionele bindingen, zodat kunst en leven een eenheid zouden gaan vormen en de barrières tussen de verschillende disciplines zouden worden opgedoekt. bron: wikipedia

    De ruimtelijke beelden van Zhixin Liao voldoen aan bovengenoemde eigenschappen. Een nog niet genoemd kenmerk is dat conceptuele kunstenaars vaak gebruik maken van alledaagse materialen. Zo ook Zhixin Liao.

    Zijn objecten zijn gemaakt van gipspoeder dat, aangelengd met water, hetzelfde materiaal is waarmee botbreuken worden geïsoleerd. Voor Zhixin Liao is de afweging om juist voor dit materiaal te kiezen gerelateerd aan de schilderkunst. Schilderslinnen wordt meestal geprepareerd met gesso, het Italiaanse woord voor gips, zodat de (olie)verf niet wegvloeit in het geweven doek. Een tweede afweging is meer filosofisch van aard. Een bekend Chinees spreekwoord luidt: nothing is something. Gips is een goedkoop en voor iedereen herkenbaar materiaal, maar eenmaal omgezet in een kunstobject doet het zijn werk als drager van betekenissen.

    Zhixin Liao is niet het type kunstenaar dat alles op alles zal zetten om zijn beelden fraai af te werken. Esthetiek is niet het woord waar zijn werk om draait. Hij wil opzettelijk laten zien met welke materialen zijn beelden zijn opgebouwd en dat het productieproces nog in volle gang is. Met deze suggestie van ‘nog bezig zijn te ontstaan’, introduceert Liao in zijn beelden een gevoel van tijd, van momentopname en langdurigheid.

    Alhoewel het idee voorop staat en niet de vorm zijn de beelden van Zhixin Liao bepaald niet als vormeloos aan te duiden. Het werk, getiteld A ‘show’ about canvas ( The Pillow 1), staat een beetje scheef tegen de muur en roept associaties op met een rechtopstaand kussen. Althans zo lijkt het, want het is wat aan de hoge kant zodat het even zo goed een zak cement zou kunnen zijn.

    Hiermee begint de twijfel al toe te slaan. Uiterlijk gezien zijn de plooien in het kussen, want afgaand op de titel moet dat het haast wel zijn, voelbaar zacht en realistisch weergegeven. Echter, door het harde materiaal is de functie van je hoofd er lekker op laten rusten, verloren gegaan. Dit op het verkeerde been zetten en spel tussen illusie en werkelijkheid is kenmerkend voor de kunst van Zhixin Liao. De twijfel bereikt zijn hoogtepunt als je je ineens bedenkt dat in een schilderij eigenlijk precies hetzelfde gebeurt. Met deze listige twist benadrukt Zhixin Liao dat hij met zijn beelden de kijker niet wil aanspreken op zijn verbeeldingskracht, maar op zijn verstand en intellect.

    Alle condities waar een traditioneel schilderij aan moet voldoen zijn op speelse en argeloze wijze in deze objecten verwerkt. Tot de kleinste kleuraccenten aan toe, inclusief de dubbelzinnige betekenis van het woord ‘show’ in de titel. Zhixin Liao maakt geen kunst, maar is zijn kunst.

    Doorgaans is conceptuele kunst niet de meest toegankelijke kunstvorm die er is, maar deze kunstenaar weet het glashelder in beeld te brengen. Hij bewijst dat kunst niet alleen emotioneel hoeft te raken, maar dat ook via de weg van het verstand schoonheid wordt ervaren. Deze nieuwe benadering van ‘schilderkunst’ is voor iedereen die van kunst houdt een verrijkende ervaring.

    Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

    Noord.

  • Mathilde van Wijnen

    Mathilde van Wijnen

    Mathilde is een dubbeltalent. Naast haar affiniteit met de beeldende kunst heeft ook de muziek haar passie. Zij betreedt regelmatig het podium als uitvoerend celliste. Het is dan ook niet verwonderlijk dat beeldelementen als ritme en herhaling haar voorkeur hebben. Van Wijnen laat zich inspireren door patronen in de natuur, zoals geribbelde zandstructuren op het strand of wuivende rietkragen langs een rivier.

    Voor deze presentatie heeft Van Wijnen voor drie zwart-wit tekeningen gekozen, waarvan de grootste, getiteld Zwarte zon, recent is voltooid. De tekening is gemaakt met pigmenten van zwarte softpastels die met de hand, laag over laag, op het vel papier zijn uitgewreven. Op twee punten is de drager horizontaal en voor de helft ingesneden met een stanleymes, waardoor drie vlakken zijn ontstaan. Op deze breuklijnen komt het binnenste wit van het papier, als van nature, aan de oppervlakte. Daarnaast is het papier door deze ingreep gaan krullen. Samen met het scheef afgesneden kader is de oorspronkelijke platte tekening getransformeerd in een ruimtelijk wandobject.

    Op twee van de drie vlakken staat de songtekst Zwarte zon van de zangeres Frédérique Spigt afgebeeld. De korte dichtregels zijn als prozazinnen achter elkaar doorgeschreven. De tekst is dan ook niet zozeer bedoeld om te lezen, maar moet worden opgevat als een toegevoegd beeldelement, waarvan de gridachtige structuur zachtjes meezingt op de achtergrond.

    In de recente ontwikkeling van Van Wijnen is het ’tekenen’ met het stanleymes en het afwijkende kader, haar handelskenmerk geworden. Echter, dit snijprincipe kondigt zich al eerder aan in de tekening getiteld Dwars. Dit vroegere werk is omlijst door een strak rechthoekig kader. Hierin is een doorgesneden, op een vrucht lijkende vorm, weergegeven. Twee helften, donker van kleur, tonen hun witte binnenkant en zoeken een weg uit hun beknelde compositie. Onbewust heeft Van Wijnen haar toekomst met dit werk al uitgestippeld.

    De abstracte tekeningen van Mathilde van Wijnen zijn doorgaans imposant qua afmeting. Met grote gebaren nemen zij ruimte in. Dat zeggingskracht niet afhangt van het formaat, bewijst het kleinere werk getiteld Lei.

    Van Wijnen houdt van stoere materialen. In haar gebruik van zwart en wit zoekt zij naar een balans tussen de lichtheid van het bestaan en de zwaarte ervan, tussen het mannelijke en het vrouwelijke, tussen kracht en lieflijkheid. Het min of meer vierkante werk is aan één punt in de vorm van een ruit opgehangen. Titel, en wat het werk oproept, verenigen inderdaad twee tegenpolen. Door de diep donkere kleur en scherpe lijnen oogt het werk als zwaar en hard, maar tegelijkertijd is het zo zacht als stof en zou het zomaar een weergave kunnen zijn van een uitgevouwen zakdoek.

    In onze huidige wereld van verdeeldheid laten de tekeningen van Mathilde van Wijnen zien, dat het één het ander niet uitsluit, maar in balans samenbrengt.

    Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

    ord.

  • Annemarie van Buuren

    Annemarie van Buuren

    Annemarie studeerde in 2014 af aan de voormalige Fotoacademie te Groningen. Tijdens haar studie leert zij de kneepjes van de digitale fotografie kennen, maar uiteindelijk legt zij zich toe op de analoge fotografie. Van Buuren heeft een houten camera uit 1880 tot haar beschikking, die grote negatieven genereert op papier. Wanneer zij deze oude techniek weet te combineren met de digitale techniek, heeft zij haar medium definitief gevonden.

    Een oude, analoog gefotografeerde foto, is altijd in zwart-wit en de omfloerst weergegeven contouren versterken de dieptewerking. Dit is anders bij een digitale kleurenfoto. Door de scherpe contrasten gaat de ruimtelijkheid min of meer verloren, maar wint het aan echtheid en realisme. Beide technieken leveren afbeeldingen op die significant verschillen van sfeer en gevoelswaarde.

    De zwart-wit foto’s van Annemarie van Buuren roepen een wereld op die we herkennen van afbeeldingen uit een ver verleden. De tijd waarin ook haar houten camera is gemaakt. Dit is niet zo vreemd, omdat Van Buuren ook een sterke affiniteit heeft met die periode uit het begin van de vorige eeuw. Een tijd waarin de opkomst van de technologie, waaronder de fotografie, kunstenaars in vervoering bracht en het leven bruiste van positiviteit en innovatie. Naast het dadaïsme doet ook het surrealisme zijn intrede en zien we zelfs een zekere mate van dromerigheid terug in haar beelden.

    De werkwijze die Annemarie van Buuren hanteert is conform die tijd even arbeidsintensief en veel van haar foto’s komen handmatig tot stand in de donkere kamer.

    Voor het onderwerp van haar foto’s kiest zij op intuïtie een locatie uit en installeert zich daar met haar camera. Nadat kader en compositie zijn bepaald wacht zij net zolang tot er iets gebeurt. Zij drukt de camera af wanneer een hond door haar beeld voorbij komt lopen of wanneer een vogel plotseling komt aanvliegen uit de krochten van een onder water staande kelder. Het waargebeurde verhaal, waar elke foto als momentopname van getuigt, legt zij vast. Gecombineerd met die raadselachtige techniek die Van Buuren inzet, inclusief de foutjes en oneffenheden die tijdens het complexe maakproces ontstaan, weet je niet precies waar je naar kijkt. Deze indringende foto’s roepen op tot verbeelding en persoonlijke interpretaties.  

    Zo diffuus als de duisternis het spaarzame licht opneemt, zo blaken de foto’s van geheimzinnigheid. Spelen met licht is ook het terrein van de schilderkunst die de fotografe met haar foto’s dicht benadert.

    Met het licht in de lens en de duisternis op het negatief weet Annemarie van Buuren haar publiek te betoveren naar een andere wereld.

    Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

    ord.

  • Light meets dark

    Light meets dark

    Annemarie van Buuren, Mathilde van Wijnen en Zhixin Liao

    24 november t/m 27 december

    Op zondag 25 november is om 17:00 uur de opening van Light meets dark, een verrassende expositie van drie heel verschillende kunstenaars. Dat zien we graag bij Galerie Noord, kunstenaars en hun werken die op elkaar reageren, nieuwe verbindingen leggen. Hier volgt per kunstenaar een toelichting op het werk. Voor de samensmelting: Nieuwstad 6, Groningen.

    p>


    Annemarie van Buuren

    Annemarie maakt foto’s die een verhaal vertellen en je meenemen naar een andere wereld. Haar werk is poëtisch, mysterieus en soms behoorlijk donker. Met digitaal werk studeerde Annemarie af aan de Fotoacademie. Niet lang daarna echter verloor ze haar hart aan een houten camera uit 1880. De papieren negatieven en de ongecorrigeerde lenzen geven een extra dimensie aan haar beelden: het gaat niet langer alleen om ruimte, maar ook om tijd. Wel geeft ze aan de analoge negatieven graag een digitale draai, waarbij dag en nacht, verleden en heden, realiteit en fantasie samensmelten. Lees ook de tekst van Emmie Muller over het werk van Annemarie.

    >


    Mathilde van Wijnen

    Mathilde is beeldend kunstenaar en musicus. De overlap in beide disciplines zijn de compositie en het gebruik van ritme. In Galerie Noord toont ze papieren werken, vol diepte. Met een Stanley mes tekent ze zorgvuldig lijnen in papier. Het papier wordt zo vouwbaar en krijgt reliëf. De werken lijken landschappen. Als musicus bespeelt Mathilde onder andere de moderne cello en de Franse Basse de Violon, een groot formaat continuo cello uit de 18e eeuw. Lees hier meer over Mathilde.

    >


    Zhixin Liao

    Zhixin creëert graag wrijving. Hij gelooft dat illusie en bedrog creatieve emoties oproepen. Hij speelt daarom met concepten als leugens en begoocheling in relatie tot een leeg canvas. Dat is een proces van zoeken, tweestrijd, frictie. In 2018 studeerde Zhixin af aan het Frank Mohr Institute in Groningen. Ook over Zhixin Liao schreef Emmie Muller meer uitgebreid.

    >