Auteur: Galerie Noord

Zhixin Liao

Zhixin Liao komt uit China en heeft daar een studie gevolgd in de traditionele schilderkunst. Hij vertrekt naar Nederland om zijn horizon te verbreden en komt terecht op het Frank Mohr-instituut te Groningen, waar hij in 2018 zijn masteropleiding succesvol afsluit. Aan dit instituut leren afgestudeerde schilders met een bachelordegree, de schilderkunst op een nieuwe en eigentijdse manier te benaderen. Het schilderij wordt binnenstebuiten gekeerd, ontdaan van zijn doek en spielatten, getest op functie en inhoud, om het daarna in een andere uitingsvorm weer in elkaar te zetten. In deze inspirerende setting komt Liao in aanraking met de conceptuele kunst.

Conceptuele kunst is een kunstvorm waarbij het idee ofwel het concept belangrijker is dan de vorm of materiaal-technische afwegingen. Voor een conceptueel kunstenaar is zijn kunstwerk primair bedoeld als een uitdaging van het intellect. Een conceptueel kunstwerk hoeft in dat licht dus niet mooi te zijn en een conceptueel kunstwerk hoeft niet eens een object te zijn of tastbaar te zijn. Bij conceptuele kunst gaat het om een streven kunst te bevrijden uit haar traditionele bindingen, zodat kunst en leven een eenheid zouden gaan vormen en de barrières tussen de verschillende disciplines zouden worden opgedoekt. bron: wikipedia

De ruimtelijke beelden van Zhixin Liao voldoen aan bovengenoemde eigenschappen. Een nog niet genoemd kenmerk is dat conceptuele kunstenaars vaak gebruik maken van alledaagse materialen. Zo ook Zhixin Liao.

Zijn objecten zijn gemaakt van gipspoeder dat, aangelengd met water, hetzelfde materiaal is waarmee botbreuken worden geïsoleerd. Voor Zhixin Liao is de afweging om juist voor dit materiaal te kiezen gerelateerd aan de schilderkunst. Schilderslinnen wordt meestal geprepareerd met gesso, het Italiaanse woord voor gips, zodat de (olie)verf niet wegvloeit in het geweven doek. Een tweede afweging is meer filosofisch van aard. Een bekend Chinees spreekwoord luidt: nothing is something. Gips is een goedkoop en voor iedereen herkenbaar materiaal, maar eenmaal omgezet in een kunstobject doet het zijn werk als drager van betekenissen.

Zhixin Liao is niet het type kunstenaar dat alles op alles zal zetten om zijn beelden fraai af te werken. Esthetiek is niet het woord waar zijn werk om draait. Hij wil opzettelijk laten zien met welke materialen zijn beelden zijn opgebouwd en dat het productieproces nog in volle gang is. Met deze suggestie van ‘nog bezig zijn te ontstaan’, introduceert Liao in zijn beelden een gevoel van tijd, van momentopname en langdurigheid.

Alhoewel het idee voorop staat en niet de vorm zijn de beelden van Zhixin Liao bepaald niet als vormeloos aan te duiden. Het werk, getiteld A ‘show’ about canvas ( The Pillow 1), staat een beetje scheef tegen de muur en roept associaties op met een rechtopstaand kussen. Althans zo lijkt het, want het is wat aan de hoge kant zodat het even zo goed een zak cement zou kunnen zijn.

Hiermee begint de twijfel al toe te slaan. Uiterlijk gezien zijn de plooien in het kussen, want afgaand op de titel moet dat het haast wel zijn, voelbaar zacht en realistisch weergegeven. Echter, door het harde materiaal is de functie van je hoofd er lekker op laten rusten, verloren gegaan. Dit op het verkeerde been zetten en spel tussen illusie en werkelijkheid is kenmerkend voor de kunst van Zhixin Liao. De twijfel bereikt zijn hoogtepunt als je je ineens bedenkt dat in een schilderij eigenlijk precies hetzelfde gebeurt. Met deze listige twist benadrukt Zhixin Liao dat hij met zijn beelden de kijker niet wil aanspreken op zijn verbeeldingskracht, maar op zijn verstand en intellect.

Alle condities waar een traditioneel schilderij aan moet voldoen zijn op speelse en argeloze wijze in deze objecten verwerkt. Tot de kleinste kleuraccenten aan toe, inclusief de dubbelzinnige betekenis van het woord ‘show’ in de titel. Zhixin Liao maakt geen kunst, maar is zijn kunst.

Doorgaans is conceptuele kunst niet de meest toegankelijke kunstvorm die er is, maar deze kunstenaar weet het glashelder in beeld te brengen. Hij bewijst dat kunst niet alleen emotioneel hoeft te raken, maar dat ook via de weg van het verstand schoonheid wordt ervaren. Deze nieuwe benadering van ‘schilderkunst’ is voor iedereen die van kunst houdt een verrijkende ervaring.

Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

Noord.

Mathilde van Wijnen

Mathilde is een dubbeltalent. Naast haar affiniteit met de beeldende kunst heeft ook de muziek haar passie. Zij betreedt regelmatig het podium als uitvoerend celliste. Het is dan ook niet verwonderlijk dat beeldelementen als ritme en herhaling haar voorkeur hebben. Van Wijnen laat zich inspireren door patronen in de natuur, zoals geribbelde zandstructuren op het strand of wuivende rietkragen langs een rivier.

Voor deze presentatie heeft Van Wijnen voor drie zwart-wit tekeningen gekozen, waarvan de grootste, getiteld Zwarte zon, recent is voltooid. De tekening is gemaakt met pigmenten van zwarte softpastels die met de hand, laag over laag, op het vel papier zijn uitgewreven. Op twee punten is de drager horizontaal en voor de helft ingesneden met een stanleymes, waardoor drie vlakken zijn ontstaan. Op deze breuklijnen komt het binnenste wit van het papier, als van nature, aan de oppervlakte. Daarnaast is het papier door deze ingreep gaan krullen. Samen met het scheef afgesneden kader is de oorspronkelijke platte tekening getransformeerd in een ruimtelijk wandobject.

Op twee van de drie vlakken staat de songtekst Zwarte zon van de zangeres Frédérique Spigt afgebeeld. De korte dichtregels zijn als prozazinnen achter elkaar doorgeschreven. De tekst is dan ook niet zozeer bedoeld om te lezen, maar moet worden opgevat als een toegevoegd beeldelement, waarvan de gridachtige structuur zachtjes meezingt op de achtergrond.

In de recente ontwikkeling van Van Wijnen is het ’tekenen’ met het stanleymes en het afwijkende kader, haar handelskenmerk geworden. Echter, dit snijprincipe kondigt zich al eerder aan in de tekening getiteld Dwars. Dit vroegere werk is omlijst door een strak rechthoekig kader. Hierin is een doorgesneden, op een vrucht lijkende vorm, weergegeven. Twee helften, donker van kleur, tonen hun witte binnenkant en zoeken een weg uit hun beknelde compositie. Onbewust heeft Van Wijnen haar toekomst met dit werk al uitgestippeld.

De abstracte tekeningen van Mathilde van Wijnen zijn doorgaans imposant qua afmeting. Met grote gebaren nemen zij ruimte in. Dat zeggingskracht niet afhangt van het formaat, bewijst het kleinere werk getiteld Lei.

Van Wijnen houdt van stoere materialen. In haar gebruik van zwart en wit zoekt zij naar een balans tussen de lichtheid van het bestaan en de zwaarte ervan, tussen het mannelijke en het vrouwelijke, tussen kracht en lieflijkheid. Het min of meer vierkante werk is aan één punt in de vorm van een ruit opgehangen. Titel, en wat het werk oproept, verenigen inderdaad twee tegenpolen. Door de diep donkere kleur en scherpe lijnen oogt het werk als zwaar en hard, maar tegelijkertijd is het zo zacht als stof en zou het zomaar een weergave kunnen zijn van een uitgevouwen zakdoek.

In onze huidige wereld van verdeeldheid laten de tekeningen van Mathilde van Wijnen zien, dat het één het ander niet uitsluit, maar in balans samenbrengt.

Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

ord.

Annemarie van Buuren

Annemarie studeerde in 2014 af aan de voormalige Fotoacademie te Groningen. Tijdens haar studie leert zij de kneepjes van de digitale fotografie kennen, maar uiteindelijk legt zij zich toe op de analoge fotografie. Van Buuren heeft een houten camera uit 1880 tot haar beschikking, die grote negatieven genereert op papier. Wanneer zij deze oude techniek weet te combineren met de digitale techniek, heeft zij haar medium definitief gevonden.

Een oude, analoog gefotografeerde foto, is altijd in zwart-wit en de omfloerst weergegeven contouren versterken de dieptewerking. Dit is anders bij een digitale kleurenfoto. Door de scherpe contrasten gaat de ruimtelijkheid min of meer verloren, maar wint het aan echtheid en realisme. Beide technieken leveren afbeeldingen op die significant verschillen van sfeer en gevoelswaarde.

De zwart-wit foto’s van Annemarie van Buuren roepen een wereld op die we herkennen van afbeeldingen uit een ver verleden. De tijd waarin ook haar houten camera is gemaakt. Dit is niet zo vreemd, omdat Van Buuren ook een sterke affiniteit heeft met die periode uit het begin van de vorige eeuw. Een tijd waarin de opkomst van de technologie, waaronder de fotografie, kunstenaars in vervoering bracht en het leven bruiste van positiviteit en innovatie. Naast het dadaïsme doet ook het surrealisme zijn intrede en zien we zelfs een zekere mate van dromerigheid terug in haar beelden.

De werkwijze die Annemarie van Buuren hanteert is conform die tijd even arbeidsintensief en veel van haar foto’s komen handmatig tot stand in de donkere kamer.

Voor het onderwerp van haar foto’s kiest zij op intuïtie een locatie uit en installeert zich daar met haar camera. Nadat kader en compositie zijn bepaald wacht zij net zolang tot er iets gebeurt. Zij drukt de camera af wanneer een hond door haar beeld voorbij komt lopen of wanneer een vogel plotseling komt aanvliegen uit de krochten van een onder water staande kelder. Het waargebeurde verhaal, waar elke foto als momentopname van getuigt, legt zij vast. Gecombineerd met die raadselachtige techniek die Van Buuren inzet, inclusief de foutjes en oneffenheden die tijdens het complexe maakproces ontstaan, weet je niet precies waar je naar kijkt. Deze indringende foto’s roepen op tot verbeelding en persoonlijke interpretaties.  

Zo diffuus als de duisternis het spaarzame licht opneemt, zo blaken de foto’s van geheimzinnigheid. Spelen met licht is ook het terrein van de schilderkunst die de fotografe met haar foto’s dicht benadert.

Met het licht in de lens en de duisternis op het negatief weet Annemarie van Buuren haar publiek te betoveren naar een andere wereld.

Auteur: Emmie Muller in opdracht van Galerie Noord.

ord.