Auteur: Galerie Noord

ZACHT

Tekst bij de expositie van Gonne Corstens door Emmie Muller

Met recent gemaakte tekeningen op rijstpapier en doeken geschilderd met eitempera laat Gonne Corstens haar wereld zien die gedicteerd wordt door de poëzie en de oneindigheid van tijd en ruimte.   

Van kinds af aan probeert Gonne Corstens zich een oneindige wereld voor te stellen waarin een verlangen naar harmonie en absolute eenheid zich openbaart. De serie getiteld wel aanwezig – nog geen oogopslag, links bij de ingang van de galerie, is ontstaan door een ‘writersblock’. Vertrouwend op haar handen die meestal wel weten wat te doen, ontstonden er tien tekeningen. In één daarvan zag Corstens een geheimzinnige gestalte en variërend op dit thema hervond zij haar inspiratie. 

Op het eerste gezicht zou je het niet zeggen, maar de tekeningen zijn gemaakt met slechts twee kleuren potlood, een rode en een groene. Door de kleuren onderling te mengen en aan te vullen met het grafiet van 3b en 8b potloden laat Corstens een rijke variatie aan kleurtinten en schakeringen zien. Daarnaast speelt ook de drager een belangrijke rol. Rijstpapier wordt gemaakt van de pulp van plantenvezels waaraan het zijn onregelmatige structuur dankt. Het papier is licht, kwetsbaar en transparant. Corstens gebruikt die structuur door de kleurpigmenten niet dekkend aan te brengen waardoor het zilvergrijze papier ook als kleur aanwezig blijft. De drager heeft als tweede functie het creëren van open vlakken en lijnen. De toegepaste techniek draagt bij aan het zachte en gevoelige karakter van de tekeningen.

Gonne Corstens maakt in haar werk gebruik van vloeiende, amorfe vormen. Vormloze vormen die in wording zijn, die nog moeten ontstaan. Haar beeldtaal wordt gekenmerkt door een zoekend handschrift en vloeiende bewegingen, wat nauw samenhangt met haar inspiratiebron: de poëzie. Deze literaire kunstuiting staat nog dichter bij haar dan de beeldende kunst. Tekenen en schrijven ontwijken elkaar niet veel, zeker niet, en bij Corstens is dat het geval, als het werk via de weg van de intuïtie spontaan onder haar handen ontstaat. In de poëzie zijn ritme en herhaling, klank en metrum belangrijke beeldmiddelen. Zo ook in het werk van Corstens. In haar lijnvoering worden lijnen door tegenlijnen opgevangen en galmen de herhalende vlakken in de restruimtes nog lang na. En net als in de poëzie laten de beelden die in het hoofd worden opgeroepen zich niet eenduidig lezen. De vrijheid van de verbeelding staat hier centraal.

Niets in de tekeningen van Corstens is vastgelegd, uitgesproken of bepaald. Zelfs het kader van het papier moet wijken voor de spirituele energie die uit het werk loskomt. Anders dan in een roman, waarin de schrijver het verhaal gedetailleerd optekent, wordt in het gedicht de boodschap kernachtig overgebracht als een zwevende stilstand. Een momentopname die zich goed leent voor de materiële en stille beeldende kunst.

Net als in de poëzie is het begrip tijd ook in het werk van Corstens een belangrijke factor. Tijdens het maakproces is zij zich bewust van het verstrijken van de tijd als een aaneenschakeling van keuzes die elk moment weer worden gemaakt. Zoals de natuur onderhevig is aan een voortdurende stroom van veranderingen, zo ervaart Corstens het moment als een toestand waarin alles weer nieuw voor haar is. Dit ondergaan van de tijd schept voor haar een nieuwe ruimte.

Poëzie is witruimte, is nagalmen van klanken, dynamisch en energiek, maar ook verstild en abstract. Voor Corstens zelf bestaat er geen onderscheid tussen figuratieve en abstracte kunst en wil al helemaal niet dat haar werk in een hokje wordt geduwd. En dat klopt, want zij weet als geen ander dit onderscheid gevoelsmatig te overstijgen. Maar zoals de poëzie het proza ontloopt, ontloopt de abstracte kunst de ons omringende zichtbare werkelijkheid. Of toch niet? Want als je naar de achterkant van de galerie loopt lijken de gestaltes op de tekeningen los te komen van hun drager en kan de suggestie van flarden nevel die de ruimte vullen je niet ontgaan. Deze wakkere droombeelden zijn een feest voor gevoelige denkers, vrije geesten, troubadours, zwervers en taalliefhebbers die met een open vizier, langs wegen van mogelijkheden en onzekerheden, vrij door het leven stappen.

pan>

Zorg voor de medemens. Kunstenaars bieden hun services aan.

Activiteiten bij de expositie van Natascha J.A. Rodenburg

>

Interactieve performances 10 april: 11.00 – 13.00 uur

Luister mee. Schuif aan. Doe mee.

>

‘Klei’, door Paula Biemans

Terwijl we gedachten en reflecties over kunst en de kunst van het dagelijks leven uitwisselen, vormen onze handen beeldjes van klei uit de Eemsdelta. Ze worden na afloop door Paula in Bierum in haar houtkachel gebakken en later voor alle deelnemende makers in de galerie klaargelegd.

‘Reflecties op papier’, door Anne van Stormbroek

Kom in contact met je zintuigen en deel. Reflecteer op wat je omgeving met jou doet en zie dat weerspiegeld. In samenwerking met Anne ontstaat er vanuit jouw energie een beeldend eindresultaat.

‘Therapeuterette’, door het Instituut voor de Loslopende Mens (Oscar Prinsen) Een plek om jezelf te ontwikkelen, visie te vormen, vragen te stellen en je bezig te houden met zingeving, betekenis en houvast. Loop hierna geïnspireerd weer verder.

Workshops 16 april: 11.00 – 13.00 uur

• ‘Outer Nature, Inner Nature’, door Core Essence (Natascha J.A. Rodenburg) Ontspan, verfris en maak opnieuw contact met het zelf met behulp van qigong. Eenvoudige adem- en bewegingsoefeningen en actieve energetische meditaties helpen om geaard te voelen in deze onzekere tijden, versterken het immuunsysteem en bevorderen het algeheel welzijn. Na afloop onderzoekt de deelnemer het eigen innerlijke met pastelkrijt op papier. Maximaal 20 plaatsen, inschrijven kan hier.

>

23 april: 11.00 – 13.00 uur

24 april: 13.00 – 17.00 uur

24 april: 13.00 – 17.00 uur

24 april: 13.00 – 17.00 uur

24 april: 13.00 – 17.00 uur

24 april: 13.00 – 17.00 uur

• Performatieve sessies ‘Getting to the Core’, door Core Essence (Natascha J.A. Rodenburg) Breng een verhaal, ontvang een luisterend oor, neem een geschenk mee naar huis. Centraal staan 21 eenvoudige circulaire illustraties. Elk raakt aan fysieke, mentale, emotionele en spirituele kwaliteiten. Met Journey Essences als inspiratiebron. Inschrijven kan hier.

p=sharing” target=”_blank” rel=”noopener”>Inschrijven kan hier

.

Angel in the house

Door Emmie Muller

In een grootse installatie, gelardeerd met tekeningen en videobeelden, neemt Ellis Scheer het publiek mee naar de eerste helft van de vorige eeuw, om de maatschappelijke rol van de vrouw, toen en nu, aan de kaak te stellen.

In deze installatie heeft vrijwel de gehele inrichting van de galerie een metamorfose ondergaan en zijn we aanbeland in1920. In dit sprookjesachtige huis waart bovendien een geheimzinnige engel rond… Het maken van een installatie met een dergelijke omvang als deze, ontstaat niet zomaar.

 Ellis Scheer is haar beeldende loopbaan begonnen als tekenaar. Haar houtskool – en pastelkrijttekeningen liggen aan de basis van haar huidige werk. Haar vader is een goochelaar, een Hans Klok avant la lettre, waardoor zij op jonge leeftijd in aanraking komt met de wereld van het toneel en wat zich achter de schermen afspeelt. Het verplaatsen in en het oproepen van een andere werkelijkheid heeft haar sindsdien niet meer losgelaten en is gaandeweg de sleutel geworden van haar beeldende kunst.

Het is daarom niet verwonderlijk dat Scheer kiest voor een thema dat gelinkt is aan de podiumkunsten. In oude filmbeelden, uit de vorige eeuw, treft zij een wereld aan waarin zij zich kan verplaatsen en verliezen. Scheer start een onderzoek en verzamelt stills uit oude romantische Hollywoodfilms. Scènes, waarin het omfloerste licht de interactie tussen acteur en actrice dramatisch weet te versterken, hebben haar voorkeur. In een  weergaloze en realistische tekenstijl weet Scheer het origineel dicht te benaderen. Zij toont zich in deze vooral als een onderzoeker, want het nabootsen van beelden die door andere kunstenaars zijn gemaakt genereert inzicht en begrip. Scheer haalt de losse still uit de context van het grotere verhaal, waardoor elke tekening voor meerdere verhaallijnen vatbaar is, voor nog meer verborgen werelden. 

In eerste instantie richt Scheer zich vooral op het portret. Daarna wordt de ruimte waarin de scène zich afspeelt erbij betrokken. De keuze om uit het platte vlak te breken en de drie-dimensionale ruimte op te zoeken, is dan nog maar een kleine stap. Scheer besluit om ruimtelijke installaties te gaan maken en videofilms. Aan het maken van de film gaat een gedegen onderzoek vooraf. Hierin doet ze alles zelf: het maken van de kleding en het lichtplan, het script, de grime, het inleven in de rol, de regie, het filmen en tenslotte de editing. Niets in dit proces wordt aan het toeval overgelaten. Om een significant voorbeeld te noemen: in de video met de stofzuigende vrouw in Angel of the house is het huishoudschort dat zij draagt zelf gemaakt naar een origineel patroon uit de jaren twintig.

Het zijn dit soort details die maken dat alles wat Scheer aanraakt geloofwaardig en overtuigend overkomt. Zo ook in de installatie Angel in the House waarin de vintage meubels en accessoires zorgvuldig en in een juist historisch perspectief zijn geplaatst. Scheer lardeert de inrichting op geraffineerde wijze met haar tekeningen en weet de daarin aanwezige beklemmende sfeer ook in het ‘echt’ door te trekken en te versterken. De beamers voor de videobeelden staan verdekt opgesteld en verhogen daarmee het unheimische gevoel. Het is alsof je door de set van een spannende film wandelt. De enige plek die nog aan de galerie doet herinneren is het witte plafond, wat je moeiteloos kan associëren met het ‘witte doek’. Dit heeft Scheer met opzet zo gedaan om een relatie te leggen tussen de geschiedenis en het heden. 

De magie van het nabootsen, het navertellen, de geschiedenis herschrijven. Dat is wat Scheer in deze installatie laat zien. Door een wereld op te roepen uit de vorige eeuw en daarin in te zoomen op de rol van de vrouw, confronteert zij zichzelf en haar publiek met wat er heden ten dage maatschappelijk van vrouwen wordt verwacht. Scheer is zich uiterst bewust van de wijze waarop zij zich presenteert aan de buitenwereld. Er is geen vrouw die zich niet bekommert om haar uiterlijk. Om te begrijpen waarom dat zo is zoekt zij in de geschiedenis naar antwoorden. Ze gaat in gesprek met haar moeder en andere vrouwen uit die generatie  en ontdekt de onderdrukking van de vrouw in een tijd die nog niet eens zover achter ons ligt. Verbaasd en ontgoocheld, is zij dankbaar voor de verworven vrijheden die moderne vrouwen nu als vanzelfsprekend ervaren. De installatie is een ode aan de voormoeders die het pleit hebben beslecht. Ellis Scheer vindt ruimte innemen nog steeds lastig, maar met deze installatie is zij daar uitstekend in geslaagd.

pan>